„Ukrzyżowanie Rosji”

Jan Peczkis: „Ukrzyżowanie Rosji” – nowe tłumaczenie książki Solżenicyna pt. “200 lat razem” Historia Rosjan i Żydów

The Crucifixion of Russia: A New English translation of Solzhenitsyn’s 200 Years Together: A History of the Russians and the Jews, by Columbus Falco. 2017. (Originally by Alexander Solzhenitsyn).

„Ukrzyżowanie Rosji”: nowe tłumaczenie książki Sołżenicyna pt. “200 lat razem” Historia Rosjan i Żydów

Cenzurowana przez długi czas książka o zachowaniu Żydów w Europie Wschodniej i ZSRR. Dwie strony antysemityzmu. Verboten!

To przez całe lata przemilczane dzieło okazuje się być dzisiaj bardziej aktualne niż kiedykolwiek. W 2019 roku wystąpiła duża medialna fala żydowskiej polonofobii, mająca na celu manipulowanie opinią publiczną, w taki sposób, aby przemysł Holokaustu mógł mieć nadzieję na napełnienie swoich kieszeni kosztem Polski (np. Prawo 447).

Ta hasbara opiera się na narracji, że ludzie w Polsce i gdzie indziej w Europie Wschodniej są złymi istotami i że są coś winni Żydom. Opiera się ona na  lustrzanym odbiciu, że Żydzi w Europie Wschodniej byli wyłącznie ofiarami i nigdy nie zrobili nic złego.

Książka Aleksandra Sołżenicyna podważa te poglądy. Nic dziwnego, że została w taki sposób ocenzurowana. Ostatnie tłumaczenie książki na język angielski pt. CRUCIFIXION OF RUSSIA (Columbus Falco) nagle zostało po kilku miesiącach usunięte ze strony Amazon.com.

Poniżej znajduje się moja recenzja książki pt.  CRUCIFIXION OF RUSSIA:

Wcześniejsza cenzura książki Sołżenicyna pt. 200 LAT RAZEM została opisana przez tłumacza Columbus’a Falco w następujący sposób: „Opublikowana w języku rosyjskim w 2002 r. książka została przyjęta z burzą wściekłości i potępienia ze strony świata literackiego i medialnego, przez samych Żydów i prawie przez całą inteligencję zachodnią, zgodnie z obowiązującą na Zachodzie ideologią poprawności politycznej. Rosyjska “wierchuszka”, jak również zachodnia liberalno-demokratyczna władza podjęły ogromne wysiłki, aby zignorować 200 LAT RAZEM, aby stłumić ją w jak największym stopniu, a przede wszystkim zapobiec i zakazać tłumaczenia książki na języki obce, zwłaszcza na język angielski, który stał się zasadniczo językiem świata naszej epoki… Władze rosyjskie do tej pory odmawiały wydania jakiegokolwiek oficjalnego zezwolenia na tłumaczenie książki na język angielski”. (str. 2).

Columbus Falco powstrzymuje się od chwalenia się swoim tłumaczeniem: „Jest to próba stworzenia CZYTELNEGO tłumaczenia 200 LAT RAZEM zrozumiałego dla ogólnoświatowej anglojęzycznej publiczności, która jest – bądźmy brutalnie szczerzy – w dużej mierze ogłupiona i sprowadzona do poziomu funkcjonalnych analfabetów poprzez nieustanne pranie mózgów w ideologii poprawności politycznej, z powodu intelektualnej degeneracji i zniszczenia społeczeństw anglojęzycznych po zakończeniu II wojny światowej. Ta przerażająca prawda jest wynikiem wszechobecnego marksizmu kulturowego… ”(str. 3).

CHARAKTERYSTYKA MAGNUM OPUS SOŁŻENICYNA

Cóż jest więc takiego nieprzyzwoitego w tej książce?  W większości składa się ona ze zwykłych informacji, które można znaleźć w standardowych niecenzurowanych tekstach.

Można się zgadzać z Sołżenicynem jako autorem lub nie, ale trzeba przyznać, że nie jest banalny. Sołżenicyn szczegółowo omawia wiele różnych epok historycznych i widać wyraźnie, że ma głęboką wiedzę na temat zagadnień, które omawia. Jego podejście jest wyważone. Zarówno współczuje Żydom, jak i jest wobec nich krytyczny. To ostatnie podejście najwyraźniej nie pasuje wielu, ponieważ nie jest zgodne ze standardową judeocentryczną narracją, w której Żydzi są tylko ofiarami i nie mogą robić nic złego. Co gorsza, znany pisarz ujawnia czasami niepochlebne informacje o Żydach, a to może być groźne. Stąd cenzura.

ŻYDZI W XIX WIECZNEJ CARSKIEJ ROSJI

Dalecy od życia w ucisku, rosyjscy Żydzi nie tylko mieli więcej wolności niż poddani chłopi, ale także więcej niż rosyjscy handlarze i kupcy. (s. 16–17) i to było również prawdą w ostatnich czasach (str. 45). Wkrótce po rozbiorach Polski Derżavin odwiedził te tereny i relacjonował o życiu Żydów w ówczesnym społeczeństwie dworskim. Polska szlachta oddawała często zarządzanie swoimi majątkami Żydom (s. 21), a ich postępowanie przynosiło im doraźne korzyści, ale równocześnie powodowało długotrwałe antagonizmy.

Rozważmy PROPINACJĘ (wyszynk). Żydzi gromadzili bogactwo, współpracując ze sobą. (str. 31). Osiągali zyski, zabierając ziarno chłopom do tego stopnia, że zubożali ich (i powodowali często głód). Pędzili wódkę, a następnie zachęcali chłopów do pijaństwa. (str. 21, 24). Żydzi zmuszali chłopów do długotrwałego zadłużania się i powodowali ubóstwo, żądając zapłaty w bydle i narzędziach za alkohol. (str. 31).

Pańszczyźniany system chronił ten układ. W ten sposób polscy magnaci „przejmowali” części majątku wyciskanego przez Żydów z chłopstwa, a bez Żydów oraz ich sprytu i inwencji ten system wyzysku nie mógłby funkcjonować i mógłby się zakończyć. (str. 22). Sołżenicyn dodaje: „… żydowska klasa biznesowa czerpała ogromne korzyści z bezradności, marnotrawstwa i niepraktyczności właścicieli ziemskich…” (s. 54).

Żydzi ciągle się przemieszczali, aby zapobiec dokładnemu obliczeniu ich liczby – w celu unikania podatków. (str. 25). Delegacja Żydów udała się do Sankt Petersburga, aby przekupić rosyjskich urzędników, aby ograniczyć raport Derzhavina. (str. 28). W 1824 r. Car Aleksander I zauważył, że Żydzi niszczą lokalnych mieszkańców ze szkodą dla skarbu państwa i prywatnych inwestorów. (str. 32).

Nikt Żydów nie zmuszał do praktykowania „pasożytniczych” zawodów: wybrali je sami. (str. 31). Pod koniec XIX wieku (czas pogromów) wzmógł się rosyjski gniew, skupiając się na takich problemach, jak Żydzi, którzy nie pracują, aby zarobić na chleb, angażują się w ogromne zawyżanie cen i spekulacje, wzbogacając się zubożając mużika (rosyjskiego chłopa), i przejęcie kontroli nad lasami, ziemiami i karczmami. (str. 78-80).

Nie jest też prawdą, że Żydów nie dopuszczano do „produktywnych” zawodów. Wręcz przeciwnie. Skoordynowany 50-letni carski wysiłek przekształcenia Żydów w rolników przyciągnął niewielu uczestników (s. 33) i zakończył się niepowodzeniem. (str. 58). Żadna próba racjonalnego wytłumaczenie tego niepowodzenia nie jest prawdziwa. Inni obcy przybysze w rosyjskim rolnictwie (mennonici, bułgarscy i niemieccy koloniści itp.) stawali w obliczu tych samych wyzwań co Żydzi a radzili sobie całkiem dobrze. (str. 36). Żydowscy rolnicy zaniedbywali pracę w gospodarstwie (str. 34–35) i wciąż wracali do sprzedaży towarów i wydzierżawiali swoja własność innym osobom. (str. 56-57). Późniejsze wysiłki komunistów, mające na celu zatrudnienie Żydów w rolnictwie, nie wypadły lepiej. (s. 208, 251).

Żydowski opór wobec asymilacji jest zwykle określany w kategoriach GOY wykluczający Żyda. A to było na odwrót. Przez pierwszą połowę XIX wieku rabini i kahaly (sądy żydowskie) usilnie przeciwstawiali się oświeceniu, w tym rosyjskiej edukacji oferowanej Żydom. (str. 38).
Żydzi zawsze mieli tendencję do wyolbrzymiania krzywd, jakich doświadczyli od innych. (str. 42). Dotyczy to takich kwestii, jak podwójne opodatkowanie, przymusowa służba wojskowa, wydalenie ze wsi itp. (S. 42, 46, 50).
Żydzi z rejonów wileńskiego (Wilno), kowieńskiego i grodzieńskiego stanęli po stronie Rosjan podczas niefortunnego powstania Polaków w styczniu 1863 roku. (str. 69). Potwierdzają to polskie źródła.

Judaizm głównego nurtu nie stosował mordu rytualnego. Jest jednak możliwe, że niektóre kulty żydowskie tak postępowały. (str. 40). [Więcej informacji można znaleźć w książce BLOOD PASSOVER]. Jeśli chodzi o PROTOKOŁY MĘDRCÓW SYJONU, to ich autentyczność została odrzucona już na początku przez rząd carski. Nie usunęło to jednak uzasadnionych zarzutów dotyczących żydowskich wpływów. (str. 174).

ŻYDZI W KOMUNIZMIE: POWSZECHNE USPRAWIEDLIWIENIA

Często słyszymy, że komunistyczni Żydzi nie byli „prawdziwymi Żydami”. Ten nonsens jest równoznaczny z powiedzeniem, że Lenin i inni rosyjscy komuniści nie byli „realnymi Rosjanami” – wymyślone rozróżnienie, którego Sołżenicyn nie akceptuje. (str. 117).

Jednym z powszechnych usprawiedliwień dla Żydów popierających ruchy rewolucyjne, a następnie komunizm, miał być system carski, który uniemożliwiał Żydom poprawę losu. To jest nonsens. Gdy Żydzi zaakceptowali rosyjski system edukacji, ich liczba wzrosła w tak spektakularnym stopniu w rosyjskim szkolnictwie wyższym (1870 r., str. 63, 71), że musiano na nich nałożyć kwoty (numerus clausus). Tak dziś nazywana akcja afirmatywna stała się konieczna, ponieważ Żydzi byli bogatsi, a zatem niesprawiedliwie uprzywilejowani w sprawach związanych ze szkolnictwem. (str. 88).

Pouczającym przykładem mogą być Węgry. Tam żale żydowskie były najmniej uzasadnione. Węgierscy Żydzi cieszyli się nietypowymi wolnościami i wysokim standardem życia, i nie było tam pogromów. Jednak węgierski komunizm z 1919 r. był szczególnie zdominowany przez Żydów i był odrażająco okrutny. (str. 153-154).

Kolejnym usprawiedliwieniem dla roli Żydów w komunizmie była rzekoma potrzeba obrony przed pogromami prowadzonymi przez białych. Bynajmniej. Masowy napływ Żydów do sowieckiego aparatu miał miejsce pod koniec 1917 i 1918 r., a białe pogromy zaczęły się dopiero w 1919 r. (str.. 121).

DECYDUJĄCA ROLA ŻYDÓW W KOMUNIZMIE

Można łatwo tworzyć listy Żydów na wysokich stanowiskach w Związku Radzieckim. Procent wpływowych Żydów we władzach ZSRR był 10-krotnie wyższy niz. procentowy udział Żydów w populacji ZSRR (np. str. 143,, 225). Niezależnie od tego czy motywacją była „solidarność etniczna”, czy też nie, faktem jest, że Żydzi sprawujący władzę promowali innych Żydów na wysokie stanowiska. (str. 138).

Jednak rola Żydów w komunizmie wykracza daleko poza to, co widać na takiej „liście zakupów”. Weźmy na przykład to, co niektórzy nazywają judaizacją środowiska akademickiego oraz jego wpływ na krwawe wydarzenia z 1917 roku. Sołżenicyn komentuje: „Rewolucja lutowa została przeprowadzona przez rosyjskie ręce i rosyjską głupotę. Ale jednocześnie jej ideologia była przesiąknięta i zdominowana przez nieprzejednaną wrogość wobec historycznego państwa rosyjskiego, którego zwykli Rosjanie nie mieli, ale Żydzi mieli. Tak więc rosyjska inteligencja również przyjęła ten pogląd ”(str. 98).

Teraz rozważmy rewolucję październikową. Lenin twierdził, że sukces bolszewicki w rewolucji był możliwy dzięki dużej roli inteligencji żydowskiej w wielu rosyjskich miastach. (str. 119). Ponadto, według Lenina, rewolucja październikowa przetrwała dzięki działaniu Żydów przeciwstawiających się sabotażowi ze strony urzędników państwowych. (str. 128).

Energia i wysoka inteligencja Żydów uczyniły ich niezbędnymi. (s. 129, 189). W rzeczywistości Sołżenicyn sugeruje, że sowiecki komunizm stracił swój ideologiczny zapał i zaczął powoli umierać z „rosyjskiego lenistwa”, już pod koniec lat sześćdziesiątych, wszystko dlatego, że Żydzi w większości odeszli od niego. (s. 317).

NIEKTÓRE CIEKAWE FAKTY

Rozkułaczanie nie było tylko sprawą ekonomiczną. Było to również narzędzie wykorzeniania ludów i niszczenia ich tradycji i kultury. Z tego powodu dyktatura Stalina w żadnym wypadku nie może być uznana za zjawisko nacjonalistyczne (rosyjskie). (s. 221).

Judaizm religijny nigdy nie był prześladowany tak intensywnie przez komunistów w latach dwudziestych i trzydziestych, jak to spotkało rosyjskie prawosławie. (str. 306). Wysoki rangą Żyd Łazar Kaganowicz kierował zniszczeniem Świątyni Odkupiciela. Chciał także zniszczyć katedrę św. Bazylego. (s. 223).

Słynne ruchome komory gazowe nie zostały wynalezione przez nazistów. Zostały one opracowane w 1937 r. przez Isai Davidovich’a Berg’a, jednego z najważniejszych Żydów w NKWD. (s. 237).

KOMUNIZM BYŁ OK – DOPÓKI SŁUŻYŁ ŻYDOM

Sołżenicyn zauważa ironicznie, że na Zachodzie mało interesowano się wschodnioeuropejskimi ofiara komunizmu, dopóki nie było wśród nich Żydów.  Pisze „15 milionów chłopów zostało zamordowanych w czasie          „dekułakizacji ”, 6 milionów chłopów zginęło z głodu w 1932 roku, nie wspominając nawet o masowych egzekucjach i milionach ofiar zamordowanych w gułagach, a jednocześnie  grzecznie  podpisywano umowy z przywódcami sowieckimi, pożyczano im pieniądze, potrząsano ich „uczciwymi rękami”, szukając ich wsparcia i chwalono się tym wszystkim przed swoimi parlamentami. Ale gdy Żydzi sami stali się celem, wtedy na Zachodzie pojawiła się iskierka współczucia i stało się jasne, jak krwawy to był reżim. ”(S. 346).

DZISIAJ ŻYDZI WYPIERAJĄ SIĘ ODPOWIEDZIALNOŚCI I OSKARŻAJĄ ROSJAN (NO I OCZYWIŚCIE POLAKÓW)

Aleksander Sołżenicyn mówi o podwójnych standardach (z którym Polacy od dawna się spotykają), kiedy opisuje obecne postawy żydowskie: „Jest tak wiele głosów gotowych osądzić wiele zbrodni i niepowodzeń Rosji, jej niewyczerpane poczucie winy wobec Żydów” i prawie wszyscy w to wierzą! Równocześnie skrzętnie oczyszczają swoich pobratymców z odpowiedzialności za ich udział w rozstrzeliwaniach przez Czeka, za zatopienie barek i ich skazanego na zagładę ładunku ludzkiego na Morzu Białym i Kaspijskim, za ich rolę w kolektywizacji, głodzie Ukrainy i we wszystkich okropieństwach administracji sowieckiej, za ich wyrachowaną gorliwość w praniu mózgów „tubylców”. Za to wszystko nie wykazują żalu”(s. 335).

Oczywiście Sołżenicyn nie sugeruje, że Żydzi są zbiorowo winni komunizmu. Jednakże Żydzi powinni przyjąć zbiorową odpowiedzialność za komunizm i jego zbrodnie w taki sam sposób, w jaki Niemcy akceptują zbiorową odpowiedzialność za nazizm i jego zbrodnie. (s. 141, 321).

https://www.gazetawarszawska.com/index.php/historia-2/3538-review-of-the-crucifixion-of-russia-a-new-english-translation-of-solzhenitsyn-s-200-years-together

Jan Peczkis

(Z angielskiego tłumaczył Jan Saski)

https://www.goodreads.com/book/show/36499209-the-crucifixion-of-russia

Solzhenitsyn breaks last taboo of the revolution

Nobel laureate under fire for new book on the role of Jews in Soviet-era repression

 https://www.theguardian.com/world/2003/jan/25/russia.books

==============

https://gazetawarszawska.com/index.php/auctores/3592-jan-peczkis-ukrzyzowanie-rosji-nowe-tlumaczenie-ksiazki-solzenicyna-pt-200-lat-razem-historia-rosjan-i-zydow