Genocidum atrox (Ludobójstwo okrutne)

Ludobójstwo ze szczególnym okrucieństwem – tak brzmi właściwa klasyfikacja prawna masakry, urządzonej podczas II wojny światowej mniejszościom narodowym, zamieszkującym zachodnie obszary ziem ruskich przez zwolenników paranazistowskiej “drogi do niepodległości”, jaką zaproponowali Ukraińcom szowinistyczni ekstremiści. Zdjęcie

Mimo cynicznej, instrumentalnej polityki III Rzeszy wobec ukraińskiego ruchu narodowego, liczba ochotników do SS „Galizien” przekroczyła 80 tysięcy/Odkrywca

Barbarzyńskie pogromy, nie ustępujące wyszukanym okrucieństwem i brutalnym prymitywizmem “wyczynom” kozaczyzny i koliszczyny, dotknęły nie tylko Polaków, choć zamiar fizycznej eksterminacji znienawidzonych Lachów był oczywisty. Pociski, bagnety, ale i siekiery, widły czy inne narzędzia gospodarskie, odbierały życie również Żydom, Ormianom, Czechom, a także i tym Ukraińcom, którzy uczucia ludzkie i zwykłą przyzwoitość przedkładali nad idee krzewione przez Dmitro Doncowa, a twórczo rozwijane i wprowadzane w czyn przez Stepana Banderę z towarzyszami…

Reklama

“Nacjonalizm”, czyli idee mają swoje konsekwencje…

Podstawą ideologiczną ekstremizmu ukraińskiego stała się wydana drukiem w roku 1926 książka “Націоналізм” (“Nacjonalizm”) pióra Dmitro Doncowa, urodzonego pod zaborem rosyjskim, a osiadłego w Polsce prawnika, dziennikarza, pisarza i działacza politycznego. Doncow, początkowo związany z lewicowymi ruchami rewolucyjnymi w Rosji, przed wybuchem I wojny światowej wyemigrował do austro-węgierskiej Galicji. Tam dał się poznać jako zwolennik walki przeciwko Rosji u boku Niemiec.

Pod koniec wojny czynnie zaangażował się w budowę ukraińskiej państwowości pod protektoratem Berlina (dyktatura atamana Skoropadskiego), następnie był dyplomatą Ukraińskiej Republiki Ludowej, a po jej likwidacji zamieszkał we Lwowie, publikując m.in. w jawnie antypolskim czasopiśmie “Wistnyk”. Jak wielu ówczesnych polityków przeżył fascynację politycznymi sukcesami Mussoliniego, jednak bliższy ideowo był mu niemiecki narodowy socjalizm.

W roku 1926 przełożył na język ukraiński “Mein Kampf” Adolfa Hitlera. W tym samym roku opublikowany został “Nacjonalizm” Doncowa, będący adaptacją na potrzeby lokalne zasadniczych założeń ideologii totalitarnych. Książka ta stała się “biblią” młodego, radykalnego ukraińskiego ruchu niepodległościowego i w niemałym stopniu przyczyniła się do powstania jego politycznej emanacji – Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (1929).

W dziele Doncowa szczególnie niepokojące były akcenty nawiązujące do zwulgaryzowanej wersji “darwinizmu społecznego”, czyli teorii, w myśl której narody są uprawnione do bezwzględnej walki o panowanie nad innymi, słabszymi nacjami. Naród stanowił dla Doncowa wartość najwyższą, stawianą nawet przed Bogiem. Manifest polityczny ukraińskiego nacjonalizmu przepełniały stwierdzenia, takie jak: “Fanatyzm narodowy to broń narodów silnych, przy pomocy której dokonywane są wielkie czyny”, “W historii siła jest jedynym miernikiem znaczenia (…). Rację ma silniejszy”.

W tym samym roku Stepan Łenkawskyj, prominentny działacz narodowo-radykalny, wydał broszurę “Dekalog ukraińskiego nacjonalisty”. Ujęte w parareligijną formę “przykazania”, a zwłaszcza punkty: 7) “Nie zawahasz się spełnić największej zbrodni, kiedy tego wymaga dobro sprawy”, 8) “Nienawiścią oraz podstępem będziesz przyjmował wrogów Twego Narodu” oraz 10) “Będziesz dążył do rozszerzenia siły, sławy, bogactwa i obszaru państwa ukraińskiego nawet drogą ujarzmienia cudzoziemców”, powinny były poważnie zainteresować odpowiednie służby polskie, jednak liberalna i demokratyczna II RP zlekceważyła te sygnały zupełnie tak, jak w roku 1918 Polacy w Galicji zlekceważyli jawne przygotowania Ukraińców do opanowania Lwowa i Małopolski Wschodniej…

Tymczasem radykalni działacze OUN poważnie inspirowali się teoriami, w myśl których wymordowanie “obcoplemieńców” to zasadniczy sposób realizacji ich marzeń o “samostijnoj Ukrainie”. Nie należy także zapominać, że zarówno ukraińska emigracja po przegranej wojnie 1918-1919, jak i konspiracja w Polsce, były głęboko zinfiltrowane przez tajne służby państw wrogich Rzeczypospolitej, przede wszystkim ZSRR i Niemiec (paradoksalnie, demokratyczna Republika Weimarska prowadziła bardziej antypolską politykę niż hitlerowska III Rzesza w początkowym okresie swojego istnienia!), ale także Czechosłowacji i Litwy. Niewykluczone więc, że wizje krwawej rozprawy z Polakami były dyskretnie wspierane przez te kraje, w nadziei na wywołanie destabilizacji i rozpadu II RP, a przynajmniej przysporzenia jej poważnych problemów wewnętrznych.

Na zaślepienie antypolską nienawiścią zwolenników OUN nie wpłynęły hamująco nawet przerażające wydarzenia na Ukrainie sowieckiej. Spowodowany celową polityką tzw. przymusowej kolektywizacji Wielki Głód – jako narzędzie komunistycznego ludobójstwa – przyczynił się do strasznej śmierci kilku milionów osób, a kanibalizm należał wówczas do zjawisk często spotykanych.

Tymczasem wyznawcy ideologii Doncowa uważali, że podstawowym ich zadaniem powinno być oderwanie od Polski czterech kresowych województw (wołyńskie, stanisławowskie, tarnopolskie i lwowskie), aby połączyć je z resztą ziem Wielkiej Ukrainy – co w praktyce oznaczałoby oddanie ich Sowietom. Ale to nie przeciw komunistom, sprawcom budzącego grozę kataklizmu głodowego, lecz przeciw Polakom miał zostać skierowany terror OUN, gdyż: “Na słowne argumenty żaden Polak nie będzie wrażliwy, na terror wszyscy”.

I tak rozpoczął się krwawy korowód napadów i zamachów, na który władze II RP nie potrafiły (nie chciały?) znaleźć skutecznego sposobu. Jednak w pełni oblicze ukraińskiego ekstremizmu miało objawić się dopiero w najtragiczniejszym dla Polski okresie 1939-1945.

Umizgi do silniejszych. Ukraińska kolaboracja z okupantami Rzeczypospolitej przed powstaniem UPA

Jeszcze przed wybuchem wojny, wiosną 1939 roku niemieckie tajne służby odnowiły zamrożone w 1934 r. kontakty z OUN. Aktywizacja antypolskiej konspiracji na Kresach miała być jednym z narzędzi pokonania II Rzeczypospolitej w planowanym starciu militarnym.

Kwestia współpracy z III Rzeszą podzieliła trwale szefostwo Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. O ile frakcja Andrija Melnyka (tzw. melnykowcy), weterana pierwszowojennych walk w szeregach Strzelców Siczowych, skłaniała się ku strategicznemu sojuszowi z państwem Hitlera, to odłam młodych radykałów ze Stepanem Banderą (tzw. banderowcy) zamierzał wykorzystać antypolskie plany Niemiec instrumentalnie, nie odrzucając ewentualnej walki przeciwko tymczasowym sojusznikom, gdyby wymagała tego sytuacja polityczna. Zwolennicy obu nurtów byli jednak zgodni, że do niepodległości Ukrainy konieczna jest realizacja hasła: “Smert’ lacham, żydam i moskowśkij komuni” (“Śmierć Polakom, Żydom i rosyjskiemu komunizmowi”).

Dwubatalionowy Legion Ukraiński, uzbrojony i wyszkolony przez Niemców, uczestniczył w agresji na Polskę w składzie słowackiej dywizji piechoty, nacierając przez Sanok, Lesko i Sambor. Poza tym we wrześniu 1939 roku doszło w województwach południowo-wschodnich II RP do woelu aktów zbrojnego sabotażu.

Do najpoważniejszych wystąpień OUN należało tzw. powstanie stryjskie z 12/13 września, któremu towarzyszyło wiele mniejszych akcji, obejmujących ponad 180 miejscowości Małopolski Wschodniej i Wołynia. Z rąk dywersantów poniosło wówczas śmierć około 3000 osób, nie tylko żołnierzy Wojska Polskiego, ale przede wszystkim cywilów, często sąsiadów zabójców. Kontrakcja polskich sił zbrojnych wyeliminowała zaledwie nieco ponad 200 spośród przeszło 7700 uczestników tych zbrojnych akcji, był to więc ogromny militarny sukces tego zrywu partyzanckiego.

Warto pamiętać, że doszło wówczas do praktycznego sojuszu ukraińskich szowinistów i komunistów, których połączył wspólny cel – eksterminacja Polaków, od wielu pokoleń mieszkańców ziem uważanych za ukraińskie. Tylko i wyłącznie ukraińskie. Symptomatyczne, że w obliczu sojuszu z Sowietami niemiecki wywiad wstrzymał poparcie dla swoich ukraińskich sprzymierzeńców, co jasno wskazuje na instrumentalne, cyniczne ich traktowanie, nota bene pozostające w zgodzie z ideologią nazizmu – “niższe rasy”, w tym Słowianie, nie mogły być przecież równoprawnymi partnerami dla aryjskich “nadludzi”…

Zbrodnia na Wołyniu

zobacz zdjęcia

Zbrodnia na Wołyniu

Czytaj więcej na https://wydarzenia.interia.pl/prasa/odkrywca/news-genocidum-atrox-ludobojstwo-okrutne,nId,996867#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

=================

Marsz Pamięci 80 rocznicy ludobójstwa UPAińców przemówienie – Katarzyna Sokołowska – Wołyń Pamiętamy

(https://www.youtube.com/watch?v=VMSOKJLdma8)