Co łączy Ukraińców i Żydów w kontekście Narodu Polskiego?

Patologiczna nienawiść, która jest obecna i wręcz uderza nawet obecnie w dzisiejszej Polsce !

Dlatego wbrew prawu państwowe budynki zmieniły barwy narodowe manifestując, że to są budynki ukraińsko-polińskie.

Cały aparat władzy od kilku lat wystąpił z ofensywą nienawiści do Narodu Polskiego, czynią to grabiąc skarb Polski na rzecz Ukrainy, terroryzują ludność polską włącznie z falą prześladowań ludności polskiej w każdym przypadku sprzeciwu czy nawet przywracania porządku prawnego – jakim jest ściąganie flagi ukraińskiej z budynków państwowych!

Zbrodnię powstania Izraela można porównać do wypędzenia Polaków z Ziem Wschodnich, a szczególnie ze Lwowa i Wilna. “Ojcami” tej operacji w Jałcie byli Stalin, Churchill i Roosevelt.

Polaków wypędzono ze Lwowa i z Wilna w 1945 roku (z pomocą wielu Żydów!), a Izrael powstał w 1948 roku. Od tego czasu minęło ponad 70 lat. Dziś w tak kiedyś polskim Lwowie (to doprawdy sadyzm historii, że miasto nie należy do Polski) prawie nie ma Polaków, a w Izraelu mieszka 5 milionów Żydów.

4 czerwca 1943 roku Dmytro Klaczkiwski (ps. Kłym Sawur) wydał tajną dyrektywę o fizycznej likwidacji całej ludności polskiej, zamieszkałej na terytorium zachodnich obwodów Ukrainy.

W 2021 r. ukraiński parlament uznał go za jednego z najwybitniejszych bohaterów Ukrainy w XX wieku.

W 1926 roku Żydzi stanowili zaledwie 6,5% ludności Ukrainy. Dane oparte na badaniach archiwalnych wczesnej SBU wskazują, że w latach 1929-1931 zajmowali jednak 38% stanowisk kierowniczych w GPU Ukraińskiej SRR . Podczas Wielkiego Głodu w latach 1932-1933 Żydzi stanowili 66,6% wszystkich kierowników organów karnych republiki.

Kiedy w 1936 roku nadawano nowe stopnie w departamencie bezpieczeństwa państwowego, wśród 79 osób najwyższego szczebla NKWD Ukraińskiej SRR było dokładnie 60 Żydów (tyle samo 66,6%).

Zołotariew cytuje dokument archiwalny – rozkaz NKWD ZSRR z 8 stycznia 1936 roku, który mówi o nadaniu pracownikom NKWD Ukrainy specjalnych stopni kapitanów GB (odpowiednik pułkownika rodzajów broni łączonych). Spośród 34 oficerów 25 było Żydami. Niektórzy z katów czekistowskich ukrywali swoje żydowskie pochodzenie pod pseudonimami. Aleksander Rozanow, szef wydziału NKWD w obwodzie odeskim w latach 1935–1937, przyznał później podczas przesłuchania: „Jestem Abram Rosenbrandt, Żyd. Ze wstydu napisałem inaczej swoje nazwisko i narodowość”.

Ukraina została stworzona siłą przez żydów po marcu 1917 roku. W 1922 roku Stalin zaproponował włączenie Ukrainy do RFSRR jako autonomicznej republiki. Ale Blank-Lenin (żyd) uczynił Ukrainę bardzo dużą. Takie działanie żydzi prowadzą standardowo, budują antagonizmy do konfliktów rasowych. Blank – Lernin oddał grupie skupionej wokół Mazepy tereny Małoruskie, Nowo Rosję, Donbas i inne ziemie rosyjskie bez referendum, a nawet decyzji organów „sowieckiej władzy”. Żyd Lenin vel Blank uczynił „prawo do samostanowienia” i hasło „Cała władza w ręce Sowietów!”.

Stalin poszedł jeszcze dalej dał Ukraińcom ziemie Polskie, Węgierskie i Rumuńskie (tzw. Galicję). Bukowinę z Rumunami i południową Besarabię, polską i węgierską Ruś Podkarpacką z Polakami i Węgrami bez referendum. Chruszczow oddał Krym bez referendum.

Leniniści zbudowali sztuczny twór pt. Ukraińska republika ludowa, teoretycznie z prawem oderwania się od ZSRR. Jednak żeby ostudzić Ukraińskie nadzieje na bandyckie państwo, żydzi bolszewiccy za pomocą reżimu doprowadzili do zaplanowanego głodu na Ukrainie jako narzędzia ludobójstwa. Partia Komunistyczna przeprowadziła przymusową ukrainizację.

W skład Królestwa Polskiego wchodziła prowincja Małopolska, która składała się z ziemi; Krakowskiej z księstwami: Oświęcimskim, Zatorskim, Siewierskim i Starostwem Spiskim, dalej ziemie Sandomierskie, Lubelskie i Podlasie, a także, Ruskie z ziemią Chełmską, Bełzkie – zwano Czerwoną Rusią Wołyńskie i Podolskie. Czernichowskie i Smoleńskie, które Polska utraciła na rzecz Rosji. Kijowskie, Bracławskie – ten rejon nazywano w Polsce Ukrainą – i nic poza tym!

Obecny sztuczny twór nazywany Ukrainą jak widzimy to zaledwie ziemia Kijowska i nic więcej.

Ukraina czyli rubież graniczna Rzeczypospolitej na przestrzeni wieków, kształtowała się w istocie jako enklawa bandytów, którzy byli banitami z różnych przyczyn. Zaczynając od uciekinierów chłopskich do samych szlachciców, na których ciążyły wyroki śmierci, ta kupa wyrzutków znajdowała schronienie na ziemi niczyjej jak nazywali Tatarzy pas ziemi graniczący Rzeczypospolita z Chanatem tatarskim.

Dopiero w 1918 r. elity greckokatolickiego społeczeństwa ukraińskiego Galicji podjęły działania na rzecz budowy własnego państwa. Jego granicami zamierzały objąć austriacką wschodnią Galicję i Bukowinę oraz węgierską Ruś Zakarpacką.

Stosunki narodowościowe i gospodarcze w Galicji dawały przewagę społeczeństwu polskiemu.

Ze statystyk odnoszących się do 1910 r. wynika, że obszar tego kraju zamieszkiwało ok. 7 980 500 ludzi, w tym;

4 672 500 posługujących się językiem polskim,

3 208 100 językiem ukraińskim,

90 100 językiem niemieckim,

a 9800 innymi językami.

Jeśli to uwzględnimy, otrzymamy daleko idące korekty w oficjalnym składzie narodowościowym Galicji.

Przedstawiał się on następująco:

Polacy: 47,6 proc. ludności;

Ukraińcy: 40,3 proc. ludności;

Żydzi: 10,9 proc. ludności;

Niemcy i inni: 1,2 proc. ludności.

Lwów miał ok. 206 tys. mieszkańców.

Ponad 105 tys. tworzyło społeczność polską,

57 tys. – żydowską,

a 39 tys. – ukraińską.

Polacy i Ukraińcy nie tworzyli w mieście narodowych enklaw. Swoje najważniejsze instytucje lokowali w śródmieściu, często obok siebie. Katolickie cmentarze – Łyczakowski i znacznie skromniejszy Janowski – były miejscami spoczynku przedstawicieli obu narodów.

– Cyt. za: M. Waldenberg, Kwestie narodowe w Europie Środkowo-Wschodniej, Warszawa 1992, s. 35.

– Cyt. za: O. Rublow, O. Rejent, Ukrajinśki wyzwolni zmahannia 1917–1921, Kijów 1999, s. 192–193.

25 marca 1943 roku w kol. Czetyń pow. Łuck Ukraińcy zamordowali kilku Polaków; zabijali orczykami, kolbami karabinów, podcinali brzuchy nożem, np. 50-letni Kazimierz Szpringiel dostał orczykiem w głowę i podcięli mu brzuch nożem, Bojkowską zatłukli kolbami karabinów.

W kol. Tomaszów pow. Kostopol podczas napadu UPA zamordowała ponad 20 Polaków oraz 4-osobową rodzinę polsko-ukraińską. „Poszukuję świadka męczeńskiej śmierci Zdzisia Gawła lat 5. Ktoś go widział prowadzonego, uwiązanego za szyjkę za pomocą zaciskającej się pętli przez Ukraińców i podnoszonego w górę na tej pętli, gdy kaci prowadzący dziecko szli przez ukraińską wieś Postójne. Stały tam przy drodze gromady rozmawiających ze sobą ukraińskich ludzi. Wtedy prowadzący dziecko unosili koromysło do góry i dziecko zawisało w powietrzu machając rączkami i nóżkami, bo się dusiło. Ludzie ze zgrozą odwracali głowy nie chcąc na to patrzeć. A kaci byli ubawieni reakcją dziecka i przy następnej gromadzie ludzi powtarzali teatr. Kto widział finał tej nieludzkiej “zabawy”? (6)

W marcu 1943 roku koło osady Podzbuż pow. Kostopol: „- W pobliżu znajdował się młyn państwa Bartosiewiczów. Mieli dwójkę dzieci. Upowcy zamordowali je w lesie – mówi Karol Żarczyński. – Dziewczynkę zgwałcili. Następnie położyli oboje na ziemi i przywalili wielkim, ściętym drzewem. Pozostawione w ten sposób dzieci umarły z głodu.” (7)

Naród odwołujący się do banderowskiego faszyzmu, do zbrodni i kultywowania bestialskich mordów na bezbronnych w tym dzieciach oszalały w swej istocie (mordów dokonywali zwykli sąsiedzi, chłopi, w tym i ukraińskie kobiety a nawet młode wyrostki ukraińców obok banderowskich bandytów) nie może liczyć, by jakikolwiek cywilizowany Naród przyjął go do grona społeczności międzynarodowej – TO JEST NIEMOŻLIWE – !

Władze Ukrainy nie tylko, że nie chcą uczynić rachunku sumienia, ale patologicznie budują nienawiść na tle rasistowskim w tym do Narodu Polskiego!

Dalsza jakakolwiek współpraca z wyjątkowo niebezpiecznym tworem jest nie do pogodzenia z przyjętymi standardami przez państwa cywilizowane.

Mirosław Góźdź na Facebook

==============