Czy Niemcy nagradzają Polaków?

Wiecie dlaczego Niemcy zdobyli Polskę, ale nie potrafili pokonać Polaków?

Bo są przewidywalni, bezduszni, nastawieni na awans w tabelce lub wspomnienie w zeszycie przełożonego, a przede wszystkim tak skrajnie bezczelni, że potrafią budzić wyłącznie odrzucenie. Tak było, jest i pewnie będzie, chyba że imperium Osmańskie dokona podboju naturalnego na tym narodzie.

Słyszeliście, że Gosia Gersdorf dostanie niemiecką nagrodę Fritza Sterna, za to, że opowiadała się za demokracją i otwartym społeczeństwem? Dostanie 10 tysięcy euro.

Ona opowiadała się za tą demokracją wtedy, jak obok niej stał Grześ Schetyna i Kinga Gajewska ze świeczką jak na roraty. W sumie to ja też opowiadam się za demokracją i otwartym społeczeństwem, a jakoś mnie Niemcy nie nominowali. Ciekawe, nie? Kto jeszcze dostał niemieckie nagrody i jaki płynie z tego morał?

Sprawdźmy.

Rok 2010. Akwizgran. Nagrodę Karola Wielkiego otrzymał Donald Tusk. Za “wyjątkowe zasługi dla pojednania i jedności europejskiej” oraz wkład w “budowę Europy zjednoczonej po podziałach historycznych”. To jedna z najbardziej prestiżowych niemieckich nagród politycznych. Laudację wtedy wygłosiła kanclerz Angela Merkel.

Rok 2011. Berlin. Niemiecką Nagrodę im. Walthera Rathenaua za zasługi dla pogłębienia integracji europejskiej otrzymuje… Donald Tusk. Laudację wygłosiła kanclerz Angela Merkel. Mówiła wówczas, że szef polskiego rządu to dalekowzroczny, a także przekonany i dynamiczny Europejczyk. Przekonany i dynamiczny. Trzeba przyznać, że nikt tak pięknie nie określił Donalda.

To chyba z notatki służbowej, wystarczy “Europejczyk” zamienić na “Niemiec” i wszystkie nagrody nabierają wreszcie sensu.

Rok 2024. Poczdam. Premier Donald Tusk laureatem niemieckiej nagrody europejskich mediów M100 Media Award, ale nie odebrał nagrody osobiście, tylko dał tę przyjemność potrzymania jej Adamowi Bodnarowi. Laudację wygłosił były prezydent Niemiec Joachim Gauck, który w przemówieniu przypomniał, że pod rządami PiS w latach 2015 – 2023, w Polsce ograniczana była wolność prasy oraz prawa kobiet i mniejszości, co doprowadziło do głębokiego podziału kraju. Nadzieje na zmianę władzy były niewielkie, ponieważ “nacjonalistyczno-autorytarny rząd uwodził społeczeństwo za pomocą finansowych świadczeń i dobrodziejstw”. Gauck w laudacji podkreślił, że Europie potrzebne jest doświadczenie i odwaga Tuska. Odwaga w języku i stylu niemieckim to zwyczajnie bezczelność.

To jest odwaga, tak jak oni ją rozumieją.

A Krzysztof Ruchniewicz?

Były już dyrektor Instytutu Pileckiego, który wsławił się niemcyzacją narracji w obszarze obecnym Rzeczpospolitej? Rok 2019. Krzyż Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi RFN “za zaangażowanie na rzecz przyjaźni polsko-niemieckiej oraz jego pracę naukową w tym obszarze”.

Rok 2021. Medal upamiętniający 30 rocznicę Pokojowej Rewolucji i Zjednoczenia Niemiec “Sachsen – Land der Friedlichen Revolution” za szczególne zasługi dla relacji polsko-niemieckich i zaangażowanie obywatelskie.

Rok 2023. Laureat nagrody Uniwersytetu Europejskiego Viadrina we Frankfurcie nad Odrą. W uzasadnieniu podkreślono zasługi na rzecz porozumienia polsko-niemieckiego i idei europejskiej. Kuratorium nagrody postanowiło uhonorować prof. Ruchniewicza jako “znanego badacza, zaangażowanego pedagoga, krytycznego publicystę i odważnego intelektualistę, który łączy historyczne doświadczenie ze współczesną perspektywą”.

A perspektywa nagrody jest taka, że musisz myśleć i działać po niemiecku.

I tu dochodzimy do sedna. Warto zapamiętać.

Niemcy nie nagradzają Polaków za bycie Polakami. Niemcy nagradzają Polaków za to, że przestają nimi być – przynajmniej w myśleniu, języku i wrażliwości.

Za to, że potrafią mówić o Polsce cudzym głosem, cudzym alfabetem pojęć i cudzą hierarchią wartości. Za to, że potrafią nazwać polski interes “nacjonalizmem”, polską suwerenność “problemem”, a polską pamięć “balastem historii”.

To nie są nagrody za odwagę. To są premie za posłuszeństwo. To nie są wyróżnienia za pojednanie.

To certyfikaty poprawnego myślenia, wystawiane tym, którzy zrozumieli, że w europejskim salonie nie wolno mówić głośno, kim się jest, tylko kim należy być.

Najlepiej – kimś “dynamicznym”, “dalekowzrocznym” i “odważnym”, czyli takim, który wie, kiedy spuścić wzrok, kiedy się uśmiechnąć i kiedy nie zadawać niewygodnych pytań.

I dlatego Niemcy mogli zdobyć Polskę mapami, traktatami, nagrodami i laudacjami, ale nigdy nie byli w stanie zdobyć Polaków. Bo prawdziwi Polacy – w przeciwieństwie do laureatów – wiedzą, że prawdziwa odwaga nie ma metki, nie przychodzi z Akwizgranu ani z Poczdamu i nie jest wypłacana w euro. Prawdziwa odwaga polega na tym, żeby mówić własnym głosem, nawet wtedy – a zwłaszcza wtedy – gdy nikt nie bije braw.

A skoro tak, to na cześć Gosi Gersdorf! “Gooosia, Goooosia, Gooooooosia”! I niech ten okrzyk będzie tym poliniemcom proroczy.

Źródło: (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1407101347464458&set=a.292953188879285)