Natalia Panczenko

Panczenko poczuła pieniadz. Organizuje kolejną zbiórkę. Tym razem na siebie.

Natalię Panczenko ( zwaną też często Kłamczenko) Polska poznała, kiedy ta zagroziła Polakom ukraińskim terroryzmem ( podpalenia, zamieszki).

I natychmiast, w żywe oczy, kłamała, że “nic takiego nie powiedziała”.

Zapewne mniej jest znana, ze słów “wstydzę się za kraj w którym mieszkam ” ( o Polsce), czy z tego że Polska “niewiele pomaga” Ukrainie.

Mało kto już pamięta jej wpisy, kiedy Ukraińcy, w 2014 roku, spalili żywcem kilkadziesiąt osób, w Odessie, gdzie zamieściła zdjęcie zwęglonych zwłok, z komentarzem “Psu – psia śmierć” , “Żal ich Wam – bo mnie nie – niech płoną”.

Znana jest również z obrony bestii z UPA.

Możliwe że nie dostrzegliście, że część urządzeń, ze zbiórki “Ciepło z Polski dla Kijowa”, Panczenko przekazała banderowskiej i nazistowskiej brygadzie Hartia.

Na nazistowski charakter ( co nie dziwi, banderyzm = nazizm) tej formacji zwracała uwagę ( jak również zagraniczni komentatorzy) Marta Havryszko ( wspominałem kiedyś o niej. Ukraińska historyk, która, jako jedna z nielicznych, nie służy ukraińskiej propagandzie i przestrzega przed odradzającym się na Ukrainie nazizmem).

Obecnie Panczenko będzie zbierała na mechanizmy bezpieczeństwa dla niej i jej wspólpracowników, też również na ” możliwość poruszania się nietransportem publicznym”.

Panczenko od lat kreuje się na ofiarę, a jednocześnie ukraińską Joannę d’Arc. Zapewnia o zagrożeniu jej życia, licznych groźbach, strachu jaki otacza ją i innych Ukraińców w Polsce, a jako liderka diaspory ukraińskiej, w Polsce, daje tym pożywkę ukrainskiemu nacjonalizmowi.

Buduje wokół siebie otoczkę wiecznie prześladowanej bohaterki narodowej Ukraińców w Polsce

(trudno tu, przy okazji, nie dostrzec silnego narcyzmu).

Używa “ukraińskiej wunderwaffe”, czyli Ruskich; wszędzie Ruscy i wszystko Ruscy.

Ruscy, jak zapewnia, wydali już na nią 15 milionów dolarów

W konsekwencji jednak, jej narracja skierowana jest przeciwko Polakom, a przynajmniej pewnej ich części. I przyczynia się do pogłębiania antagonizmów wśród polskiego narodu.

Bo, czy to kiedy kłamie, twierdząc że jej groźby terroru, to manipulacja polskich środowisk patriotycznych, czy to oskarżając każdego, kto pozwala sobie na nieco krytycyzmu, o działanie inspirowane przez Rosję, to taka aktywność służy wywołaniu konfliktów, w społeczeństwie, ale również na ugraniu pewnych korzyści politycznych.

Emocjonalna ofensywa, której podwaliną jest wyimaginowane zagrożenie, może mieć, jak się okazuje, także wymiar finansowy.

Wraz z reaktywacją ukraińskiego nacjonalizmu ( banderyzm – nazizm) wzrasta niechęć do Polaków, bowiem istotą ukraińskiego nacjonalizmu była chora nienawiść do Polaków.

Jest ona aktywnie i nieuzasadnienie podsycana,

Posłużę się tu jednym z licznych przykładów. Dwa ostatnie zdjęcia.

To ukraińska influencerka.

Olena Mandziuk.

Olena wybrała się, w zeszłym roku, do Polski, na moment.

Tylko po to, żeby popełnić słit focię, w bluzie, ze zbrodniarzem Banderą i napisem ” wolności nie powstrzymasz” .

Opisała to jako ” Dress code na granicy” oraz ” Nie boję się ani Rosjan ani Polaków”.

Zaiste, akt niewiarygodnej odwagi. Tym bardziej, że zdjęcie zrobiła w samochodzie i nikt jej nie widział.

Po tym brawurowym wyczynie, po powrocie na Ukrainę, opublikowała owe zdjęcie.

Natychmiast została okrzyknięta ukraińską Joanną d’ Arc i przedstawiona ( ostatnia grafika) jako ofiara strasznych Polaków palona w Krakowie…

Idź za ciosem Olena. Przyjedź do Polski i ogłoś zbiórkę, na swoje bezpieczeństwo.

Mam wrażenie, że Ukraińcy ostatnio bardzo dużo energii poświęcają na walkę z Polakami.

A pewne aspekty retoryki prowadzonej przez Panczenko, zdają się w ten trend wpisywać.

Ps. Przy czym przykłady ataków ( i nie mówię tu o brutalnych groźbach Ukraińców i trolli wysyłanych w wiadomościach, bo to już standard, a w realu ) Ukraińców na Polaków, o patriotycznych poglądach, gdzie można już mówić o realnym zagrożeniu – ostatnio około 40 letni Ukrainiec do kobiety, mojej znajomej w Warszwie – są też mi znane.

Artykuł znaleziono na Facebook

=============

Wspomnienia świadków ukraińskiego ludobójstwa na Narodzie Polskim To było 30 czerwca 1943 roku Ukraińcy idący od Marynina kolejno mordowali mieszkańców Dermanki – wśród nich moich dziadków…

To było 30 czerwca 1943 roku.

Nazywam się Barbara Krupa z domu Załomska. Moja rodzina od strony mamy i taty wywodzi się znad nadsłuczańskiej Dermanki.

W tym roku zachęcona słowami Ryszarda Marcinkowskiego po raz pierwszy pojechałam do kraju rodzinnego mojej mamy.

Informacje płynące z mediów nie zachęcały do wyjazdu, jednak „coś” ciągnęło mnie do tej ziemi. Ziemi na której przecież się nie urodziłam, jednak tyle o niej słyszałam przy okazji Świąt w rodzinnym domu.

Temat dalekiej Dermanki wielokrotnie wracał w opowieściach mamy Józefy Załomskiej z domu Bagińskiej: o wielkiej i pięknej wsi nad piękną Słuczą, o trudnym życiu codziennym, o sąsiadach różnych narodów, o pięknym drewnianym kościele w którym wzięła ślub. Było też wspomnienie tragedii jej rodziny, mamy i taty i jej wraz z siostrą cudownym ocaleniu.

Dotarłam do Dermanki wraz z Towarzystwem Miłośników Kultury Kresowej 25 lipca. Dziś Dermanka bardziej przypomina wielką polanę z rozrzuconymi na niej pojedynczymi domami, czy też jak je nazywając hutorami.

Długo nie mogłam uwierzyć w to co zobaczyłam. Gdzie ta piękna, gwarna wieś? Jedynie Słucz się nie zmieniła..

Zmieniły się drogi, wyrosły nowe drzewa, jedynie gdzieniegdzie pozostały zdziczałe drzewa owocowe i ślady zabudowań. Po dłuższych poszukiwaniach trafiłam na ślad kościoła, po którym pozostały jedynie kamienne schody, przewrócony zgniły krzyż powoli rozpadający się w trawie.

Wydawało mi się że odnalezienie chociażby śladu po domu moich dziadków jest niemożliwe. A jednak..

Dalej chyba sam Bóg nas poprowadził.

Kiedy już wracaliśmy w kierunku Ludwipola, przypadkowo spotkani ludzie – Ukraińcy – pomogli nam znaleźć drogę na cmentarz. Chłopiec który dopiero co wrócił z Rosji, z pracy, wskazał nam drogę, jak on to sam mówił, na „polskije mohiłki”.

Ostatni raz był tam dawno, więc nic dziwnego, że trochę pobłądził i w efekcie trafiliśmy do chaty bartników ,kilkaset metrów oddalonej od cmentarza.

Mieszkająca tam sparaliżowana kobieta, mająca ponad 90 lat z niesamowitą radością nas powitała. Wspominała moich bliskich, czasy do wojny, pogrzeb marszałka Piłsudskiego. Jak mówiła: „jakby nie wojna to żyliśmy jak jedna ręka”.

Jej syn zaproponował, że zaprowadzi nas na cmentarz ,gdzie jego rodzice pochowali swoich sąsiadów Polaków w 1943 r. zamordowanych przez banderowców.

Na cmentarzu stoją dwa wielkie krzyże po przeciwstawnych stronach. Na tym znajdującym się najbliżej drogi jest napis „1943” i mieszanymi alfabetami polskim i ukraińskim wydłubane imiona i nazwiska tam pochowanych moich dziadków :„Bagins..Franc, Marjan”.

30 czerwca 1943 roku Ukraińcy banderowcy idący od Marynina kolejno mordowali mieszkańców Dermanki – wśród nich moich dziadków.

Dziadkowi odcięto głowę kosą, babci zaś odcięto piersi i zamordowano. Razem ich wrzucono do studni wraz z resztą rodziny. Mama uciekła do lasu z kilkumiesięczną córką Józefą i tylko tak ocalała. Wieczorem, brat mamy Marian z rodzeństwem pochował dziadka i babcię na podwórku.

Rozpłakałam się, przypominając sobie słowa mamy o tym miejscu, zdając sobie sprawę, że tyle razy mogłam tu przyjechać.

Teraz już wiem co straciłam. Wiem, że muszę przekazać tę pamięć moim dzieciom – o jej dziadkach i pradziadkach, którzy tutaj pozostali.

I wiem też, że w tej, dziś prawie nieistniejącej, wsi jest i pozostanie część samej mnie i moich bliskich.

Barbara Krupa z domu Zamolska

Mieszkanka Lamowic koło Wrocławia.