Dlaczego Żydzi rozpoczęli II wojnę światową

W 1933 roku Żydzi, którzy wypowiedzieli wojnę Niemcom, nie potrafili znaleźć powodu , który mógłby odpowiednio usprawiedliwić rozpoczęcie tej wojny. „Musimy być w stanie odpowiedzieć na każdy przejaw sprzeciwu ze strony dowolnego państwa, prowokując wojnę przeciwko niemu przez inne państwo”. Protokoły Mędrców Syjonu, Protokół nr 7.

W latach dwudziestych XX wieku niewielka niemiecka partia polityczna dążyła do uwolnienia się od zależności od Żydów. Żydzi, podobnie jak obecnie we wszystkich krajach „rozwiniętych” i „postępowych”, zasiadali w niemieckim parlamencie, zajmowali stanowiska we wszystkich ministerstwach, mieli monopol na media, prawie każdy Żyd był właścicielem własnej firmy i „kierował” nauką.

Idee tej partii przemawiały do wielu Niemców, w tym do młodego Austriaka o nazwisku Hitler, który dzięki swojemu talentowi oratorskiemu wkrótce został jej przywódcą. Sukces partii rósł z dnia na dzień, a Żydzi nie byli w stanie go powstrzymać ani chuligańskimi prowokacjami, ani kłamliwą propagandą. Doszło do punktu, w którym, zgodnie z normami żydowskiej „demokracji”, partia ta wygrała wybory parlamentarne, a Hitler został kanclerzem Niemiec. Co więcej, wkrótce potem parlament, zazwyczaj najpotężniejsza broń Żydów w każdym kraju, rozwiązał się i oddał władzę Hitlerowi. I wtedy Żydzi zaczęli się poważnie bać. Tego samego dnia amerykańscy Żydzi, w imieniu Żydów z całego świata, wypowiedzieli wojnę Niemcom.

Żydzi nie mieli wówczas własnego państwa. I choć praktycznie kontrolowali rządy wielu krajów, ich władza nie była tak wyraźna, by rządy te natychmiast wystawiały pułki i dywizje na własne żądanie. Wypowiedzieli więc „zimną wojnę” w formie bojkotu handlowego i zmasowanego ataku propagandowego w mediach wszystkich krajów. (Atak, który trwa do dziś!)

Grozili jednak przekształceniem jej w wojnę gorącą. Wojskowymi wykonawcami ich groźby miały być Anglia, Francja i Związek Radziecki. Ale kiedy nadeszła wielka bitwa, Żydzi dodali do tej listy Stany Zjednoczone. Trzej współcześni „wyzwoliciele świata od faszyzmu” – Churchill, Roosevelt i Stalin – stanęli w obronie żydowskich interesów. (Zobacz Kapitan A. Ramsay. Bezimienna Wojna. Nie da się oszukiwać wszystkich na długo, ale można oszukiwać ich raz po raz . Czy chcemy znać prawdę ?)

W naszym świecie, gdzie istniała wówczas Liga Narodów, znane były prawa człowieka i prawo do samostanowienia, a Żydzi spokojnie pisali w swoich gazetach: „Jeśli interesy Żydów tego wymagają , Niemcy muszą zostać zniszczone”. Panował pokój, do rozpoczęcia gorącej fazy wojny światowej pozostało jeszcze ponad trzy lata, a Żydzi, nie spotykając się z żadnym sprzeciwem ze strony stróżów prawa we wszystkich „demokratycznych” krajach, podżegali do wojny i domagali się unicestwienia całego narodu liczącego około 80 milionów ludzi. Co najciekawsze, Żydzi wypowiedzieli wojnę, ale nie postawili żadnego zarzutu.

24 marca 1933 roku Żydzi nawet nie wiedzieli (a może nie chcieli powiedzieć?), czym zawinili Niemcy. Do czasu rozpoczęcia procesu norymberskiego wymyślili wiele rzeczy, ale w momencie wypowiedzenia wojny nie mieli żadnych zarzutów.

Oto fragment: „Judea wypowiada wojnę Niemcom. Żydzi ze wszystkich krajów, zjednoczcie się, by bojkotować niemieckie towary i organizować masowe demonstracje!!” – nagłówek w „Daily Express” z 24 marca 1933 roku. „Naród izraelski na całym świecie wypowiada Niemcom wojnę gospodarczą i finansową ”. Czternaście milionów Żydów jednoczy się jak jeden mąż, by wypowiedzieć wojnę Niemcom. Żydowski hurtownik opuści swoją firmę, bankier giełdę, kupiec swój fach, a żebrak nędzną stodołę, by zjednoczyć się w świętej wojnie przeciwko narodowi Hitlera. – „Daily Express”, 24 marca 1933 r. „Nasze żydowskie interesy wymagają ostatecznego zniszczenia Niemiec ” – W. Żabotyński, założyciel „Irgun Zwai Leumi” (styczeń 1934 r.). „Niemcy są wrogiem judaizmu i muszą być bezlitośnie prześladowane aż do całkowitego zniszczenia . Celem judaizmu dzisiaj jest bezlitosna kampania przeciwko wszystkim Niemcom i całkowite zniszczenie kraju”. Żądamy całkowitej blokady handlu, importu surowców i odwetu wobec każdego Niemca, kobiety i dziecka” – Profesor A. Kulischer (październik 1937). „Hitler nie chce tej wojny, ale będzie zmuszony walczyć, i to już wkrótce.

Podobnie jak w 1914 roku, Anglia ma ostatnie słowo” – syjonista Emil Ludwig Cohn „Annalen”. Oczywiście, dla oblężonego miasta ważny jest rodzaj wroga, a nie powody oblężenia. Ale jeśli chodzi o wiecznie „niewinnych” Żydów, którzy przez prawie 2000 lat nikomu nie wypowiedzieli wojny, pytanie o to, co tak oburzyło Żydów, jest bardzo interesujące. „W 1938 roku wojna żydowska była w pełnym toku, a pod wpływem nacisków i wpływów wciągnięto w nią również wielu nie-Żydów.

Różni członkowie angielskiej Partii Socjalistycznej otwarcie nawoływali do przyłączenia się do zimnej wojny, a grupa polityków, w tym Churchill, Amery, Duff, Cooper i inni, zajęła jeszcze bardziej bezkompromisowe stanowiska”. „Hitler nie chce wojny, ale zmusimy go do jej rozpoczęcia, jeśli nie w tym roku, to w przyszłym ” – krzyczał Żyd Ludwig w artykule opublikowanym w czerwcowym numerze magazynu „Lez Aniles” w 1934 roku. Czy w tych cytatach jest choćby cień sugestii, że Niemcy zrobiły coś, za co, z punktu widzenia nie-Żydów, powinny zostać zniszczone, a przynajmniej po prostu ukarane?

Żydzi mówią, że Niemcy muszą zostać zniszczone, ale nie mówią dlaczego. Pozostaje nam szukać przyczyn. Hitler został mianowany kanclerzem 30 stycznia 1933 roku. Żydzi wypowiedzieli wojnę Niemcom 23 marca 1933 roku. Czy nadpobudliwi Żydzi poczekaliby prawie dwa miesiące i dopiero wtedy zareagowali? To mało prawdopodobne. Jednak 23 marca 1933 roku parlament powierzył władzę Hitlerowi, po czym sam się rozwiązał. Tego samego dnia amerykańscy Żydzi wypowiedzieli wojnę Niemcom – w imieniu wszystkich Żydów świata. To już brzmi jak typowe zachowanie Żydów. Oczywiście nie mieli oni żadnych uprawnień od Żydów „z całego świata” i nie mogli ich tak szybko uzyskać, ale Żydzi nigdy nie zwracali uwagi na takie drobiazgi. Ich „zgoda” osiągana jest natychmiast. Jak wiadomo, „wystarczy lekko przycisnąć jednego Żyda, a od razu zapiszczą Żydzi na całym świecie” (Bismarck). O tym, czego pragną, Żydzi zawsze mówią tak, jakby była to powszechnie znana prawda. Najwyraźniej również w tym przypadku, skoro Żydzi krzyczą, że Niemcy należy zniszczyć, musimy po prostu uwierzyć, że Niemcy na to zasłużyły. Ostatecznie i bezpowrotnie. W końcu Żydzi ‘nie potrafią kłamać’. Zawsze są ‘niewinni’. Z uwagi na brak opublikowanych przyczyn wojny na dzień 23 marca 1933 r. pozostaje uznać za przyczynę właśnie to wydarzenie, czyli samolikwidację niemieckiego parlamentu. Jest to przyczyna niezwykle istotna. Za pośrednictwem parlamentu Żydzi wywołali niejedną kryzysową sytuację rządową w wielu państwach. Wcześniej czy później, dzięki pieniądzom, udawało im się doprowadzić do przyjęcia niemal każdej potrzebnej im decyzji. Za pomocą parlamentu pozbawiali królów tronów. Za pomocą parlamentu mogli postawić kwestię wotum zaufania dla Hitlera. Teraz wszystkie te możliwości legły w gruzach. Pozostała tylko jedna droga – wojna. I właśnie ją wypowiedzieli.

Wszystko jest logiczne. Nieco później, w czasie, gdy rządy Anglii, Francji i ZSRR zasłaniały się koniecznością zniszczenia faszyzmu, Żydzi otwarcie wzywali do zniszczenia właśnie Niemiec, właśnie Niemców. Niewielka gazeta „Unabhängige Nachrichten” z września 2015 r. pisze o dwóch znanych planach zniszczenia Niemiec. w artykułach „Niemcy muszą zostać zniszczone”, i „Czy powinniśmy zabić Niemców?” W tamtym czasie Żydzi nie wiedzieli jeszcze, że wymyślą „Holokaust” z „zagładą” 6 milionów Żydów w komorach gazowych, ale już opracowywali szczegółowe plany zniszczenia Niemiec. Za co? Za to, że przeszkadza w realizacji żydowskich interesów, za to, że zbuntowała się przeciwko tajnemu „żydowskiemu jarzmu”. Najwyraźniej nie wolno przeszkadzać w realizacji żydowskich interesów.

Ale czy Żydzi mieli prawo przeszkadzać Niemcom w korzystaniu z ich własnych praw, na przykład w zarządzaniu własnym państwem? Należy stwierdzić, że żądania Żydów są całkiem „logiczne”. Żydzi, pobierający daninę od całej ludzkości, nie mogą oczywiście traktować z uprzejmością kraju, który zechciał odmówić płacenia takiej daniny i może zarazić tym pragnieniem wszystkie pozostałe kraje. A ponieważ pobierają daninę w tajemnicy, nie mogli oczywiście podać prawdziwego powodu zniszczenia Niemiec. Zresztą, który Żyd pozwoliłby sobie na ujawnienie prawdziwego powodu swoich działań?

Dlatego w Niemczech rzekomo należało zniszczyć faszyzm (którego w Niemczech nigdy nie było, faszyści byli jedynie we Włoszech) i wykorzenić nazizm (nazizm, który jest najsilniejszy właśnie wśród Żydów). Żydzi, jak zawsze, w swojej propagandzie wywrócili wszystko do góry nogami. Powstanie przeciwko dominacji Żydów w Niemczech przedstawili jako walkę Hitlera o światową dominację. Nie udało się zdławić Niemiec za pomocą bojkotu handlowego. Jedynym sposobem na pokonanie Hitlera była wojna.

Najpierw popchnęli Polskę do konfliktu z Niemcami. „Ani Francuzi, ani Anglicy nie uczyniliby Polski pretekstem do wojny, gdyby nie byli nieustannie podżegani przez Waszyngton… Ameryka i światowa społeczność żydowska wciągnęły Anglię w tę wojnę” – zapiski ministra obrony USA J. Forrestala z 27 grudnia 1945 r. (The Forrestal Diaries, Nowy Jork, 1951, s. 121 i nast.). Stworzyło to „pretekst” dla Anglii i Francji, rzekomo wstawiających się za Polską, do wypowiedzenia wojny Niemcom.

W rzeczywistości nie podjęły one natychmiast działań zbrojnych i pozwoliły Hitlerowi zająć znaczną część Polski. Z drugiej strony, dwa tygodnie później wojska Stalina wkroczyły na Polskę, rzekomo w celu ochrony ludności zachodniej Ukrainy i Białorusi. W rezultacie Polska została ponownie podzielona, a co najważniejsze, utworzono wspólną granicę między Niemcami a ZSRR, który mógł teraz przystąpić do wojny z Niemcami. Właśnie po to Anglia potrzebowała konfliktu między Niemcami a Polską. Taki był również cel bezczynności militarnej Anglii i Francji po wypowiedzeniu wojny Niemcom.

„Demokratyczne” kraje zachodnie wykorzystały Polskę jako „chłopca do bicia”. Na granicy niemieckiej Stalin rozpoczął gromadzenie wojsk, przeprowadzając tajną mobilizację (W. Suworow, „Lodołamacz” i „Dzień M”). W rezultacie Hitler został zmuszony do rozpoczęcia wojny z ZSRR w czerwcu 1941 roku, aby uniknąć natychmiastowej klęski Niemiec w przypadku ataku sowieckiego. Atak sowiecki miał nastąpić na początku lipca. Obecnie istnieją liczne dowody na poparcie tej tezy. Dalszy rezultat jest dobrze znany.

Żydom udało się odzyskać dominację w Niemczech, którą utrzymują do dziś. Ani Anglii, ani ZSRR nie udało się utrzymać swoich działań w całkowitej tajemnicy. Prawda powoli wychodzi na jaw, szczególnie ostatnio dzięki internetowi. Ale czy m.in. dzięki internetowi możemy już mówić, że żydowski monopol na media uległ znacznemu przełamaniu. Nie sądzę, bo choć rządy kłamstw dobiegają końca, nie oznacza to koniec tajnej żydowskiej dominacji. Brak powodu, dla którego Żydzi w 1933 roku wypowiedzieli wojnę i zniszczyli Niemcy, powodu, który mogliby przedstawić łatwowiernej ludzkości, by ją oszukać, mówi sam za siebie. Sugeruje to między innymi, że zarzuty postawione Niemcom w procesach norymberskich były jedynie sfabrykowane. Druga wojna światowa wybuchła w 1933 roku. Rozpoczęli ją Żydzi, którzy nie mieli żadnego powodu do wypowiedzenia wojny, który mógłby zostać opublikowany w celu jej usprawiedliwienia. 

Jerzy Osuch (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1066188569463194&set=a.145923798156347)

Admin Note: Co nie usprawiedliwia Niemcow od mordow dokonanych na Polakach i zlikwidowanie Polskiej inteligencji.