BANDEROWSKI KAT WRÓCIŁ W BIESZCZADY

i tam przeprowadzał „rugi ukraińskie”. Dążył do wypędzenia stąd Polaków… W latach 1956-1957 zaczęła się ukraińska „akcja” „anty-Wisła”. W tych latach banderowcy w Polsce zaczęli opuszczać więzienia. Ich rola w „anty-Wiśle” była oczywista. Udało się wykazać, że sprawca bardzo okrutnych zbrodni, chociaż analfabeta, także miał swoje „zasługi”.

Historia „anty-Wisły” czeka na napisanie. Będzie to bardzo interesujący tekst: otóż Ukraińcy, jako rzekome ofiary Grupy Operacyjnej „Wisła”, przedstawiani z reguły jako niewinne „owieczki”, przeistoczyli się w „wilki”, nie cofający się przed groźbami śmierci, podpaleniami (czasami ofiary płonęły żywcem), wybijaniem szyb, pisaniem anonimów, szykanowaniem, donoszeniem, pobiciem, przekupstwem wreszcie. Jednak to nie była przemiana „owiec” w „wilki”. To „wilki”, tymczasowo w „owczych skórach”, nagle pokazywały kły. Oto jeden z tych wilków. Nazywajmy rzeczy po imieniu: zbrodniarz.

ILUSTRACJA nr 1.

Fedir Stołycia, ps. «Prut», bojówkarz w bojówce SB OUN «Bukowego», wyszkolonego w SS «Galizien». Schwytany podczas ucieczki przez Słowację, zgodnie z instrukcjami Modesta Ripećkiego «Horysława», ukrył swoją przynależność do SB OUN, podał się za strzelca UPA, Wasyla Kucyja. Istnieją dowody archiwalne, że jednej ofierze bojówka SB OUN «Bukowego» podczas tortur spaliła nogi w ognisku aż do kolan. Romowie wymordowani przez OUN-UPA we wsi Zawój (3 rodziny) i Jaworzec (12 osób) to najprawdopodobniej ofiary «Pruta» i jego kolegów. To ta bojówka jest odpowiedzialna za tragedię we wsi Terka.

Analfabeta wyprowadził w „pole” śledczych i sędziów. Komunistyczna bezpieka dowiedziała się o tym dopiero po wyjściu tego kata z więzienia. Zamieszkał we wsi Chmiel, i tam dał się poznać jako zatwardziały nacjonalista. Człowiek współodpowiedzialny za świadome sprowokowanie tragedii w Terce mieszkał w Polsce nie niepokojony aż do naturalnej śmierci.

OSZALAŁ ZE STRACHU

Pewne pojęcie o zbrodniach dokonywanych przez Stołycię na ofiarach, w tym ukraińskich, daje fakt, że Ukrainiec będący w jego łapskach w Terce, podjął próbę samobójczą:

https://www.suozun.org/…/n_niewyobrazalny-pozbawiajacy…

„RUGI UKRAIŃSKIE” W BIESZCZADACH

Proszę sobie wyobrazić, że ten analfabeta, w dążeniu do usunięcia ludności polskiej, aby „zrobić miejsce” dla Ukraińców, miał spore „sukcesy”. Dokumenty opublikowane poniżej dają pewne pojęcie o stosowanych w tym celu metodach:

„nastawia pozostałych Ukraińców, aby pisali do odpowiednich władz państwowych i partyjnych, że Polacy na zatrudnionych stanowiskach dokonują nadużyć. Mimo sprawdzania tych faktów przez kompetentne czynniki fakty nadużyć nie potwierdzają się”

„starają się zakłócać stosunki między ludnością polską w ten sposób, aby to później przeistoczyć, że jest to wina Polaków (…) za tę sytuację, jaka tam panuje, trzeba stwierdzić, ponoszą winę sami Ukraińcy”

„Kucyj zastraszał przyjezdnych robotników do prac leśnych, czy też furmanów”

„szykany, zastraszania do pewnego stopnia znalazły swoje odbicie, ponieważ kilka rodzin opuściło już zajmowane przez nich gospodarstwa”

„Kucyj w prowadzonych rozmowach często wspomina, że Ukraińcy dobrze robili, że mordowali Polaków”

BOHATER KSIĄŻKI

Tenże Fedir Stołycia opowiedział „co nieco” krewniakowi swoich banderowskich zwierzchników, Bohdanowi Hukowi, i w ten sposób stał się „bohaterem” książki gloryfikującej zbrodniarzy – ludobójców:

https://www.suozun.org/…/n_wojacy-upa-bohdana-huka…

PROWOKATOR ODWETU W TERCE

Jedna ze zbrodni popełnionych przez Fedira Stołycię została bardzo dobrze udokumentowana, a to ze względu na jej tragiczne konsekwencje:

https://www.suozun.org/…/i_dlaczego-bojowka-sb-oun…

JEGO OFIARY WYGLĄDAŁY STRASZNIE…

Świadkowie opisali wygląd ofiar Fedora Stołyci i jego kamratów:

https://www.suozun.org/…/i_ukrainska-prowokacja-dzielo…

„Panie, jak ci dwaj wyglądali. Tak byli zbite, że czarne. W środku wsi na gruszach ich wieszali, a i tak jeszcze potem mordowali. Wisieli na drzewach zbite, nieżywe, a jeszcze ich rżnęli. Widać było serce na wierzchu”.

FEDIR STOŁYCIA DOSTRZEGŁ „RĘKĘ BOGA” w żołnierzach GO „Wisła”. Jak do tego doszło?

Istniała lista 7 osób narodowości ukraińskiej mieszkańców wsi Zawój skazanych na śmierć przez OUN. Przesiedlenie w ramach operacji wojskowej Wisła uratowało tym ludziom życie. To była rodzinna wieś Fedora Stołyci. Dlatego odetchnął z ulgą, bo ich śmierć sąsiedzi „zapisaliby” na jego „konto”:

https://www.suozun.org/aktualnosci/i_bog-to-ukrocil

„BOSKA WIZJA” SZYBKO MINĘŁA

Wkrótce po wyjściu z więzienia (spędził tam 10 lat) wraz z bratem znowu groził Polakom śmiercią:

„Kucyj i Stolica wypowiadali się, że wyrżną i wystrzelają Polaków”

ILUSTRACJA nr 2. Jednym z zadań wykonywanych przez Fedora Stołycię dla OUN było przymusowe wcielanie ukraińskich, łemkowskich i bojkowskich chłopców do UPA. Dzisiaj na Ukrainie robią to funkcjonariusze TCK, bardzo często z pogwałceniem prawa. Oto przykład:

„Oto Sasza. Cierpi na padaczkę.

Został siłą wcielony do piechoty po tym, jak nagrał film ukazujący przymusową mobilizację na Ukrainie.

Odmówiono mu przysługującego prawa do przeprowadzenia rzetelnego badania lekarskiego przed poborem. Jego dokumentację medyczną sfałszowano: zatajono diagnozę padaczki i uznano go za w pełni zdolnego do służby wojskowej.

W ten sposób mężczyzna z poważnym schorzeniem neurologicznym trafił do jednostki bojowej.

Od tamtej pory Sasza cierpi na nawracające ataki padaczki – ataki, które ostatecznie mogą kosztować go życie.

Zełenski twierdzi, że Ukraina ceni swoich obywateli.

Jednak historia Saszy rodzi pytanie: czy Ukraina chroni swoich ludzi, czy też wysyła ich na śmierć?”

https://www.facebook.com/reel/2399530627122005

Źródło ilustracji i cytowanego tekstu: Marta Hawryszko, Facebook.

ILUSTRACJA nr 3. Stołycia byłby zadowolony, że kraj Unii Europejskiej staje się areną „łowów” na ukraińskich mężczyzn?

„A ów „wielki przyjaciel Ukrainy” dołączył właśnie do unijnego programu pod hasłem „Wojna do ostatniego Ukraińca”.

Jeśli jesteś Ukraińcem w wieku poborowym i masz tę „niewygodną” przypadłość, jaką jest chęć przeżycia – zamiast zostać „mięsem armatnim” w prowadzonej przez NATO wojnie zastępczej – Litwa może nie być dla ciebie odpowiednim kierunkiem. Istnieje bowiem obawa, że droga stamtąd może prowadzić prosto na front.

Ukraińcy stają się celem „polowań” nie tylko na terenie samej Ukrainy. W tym tempie sezon łowiecki otwiera się w całej Europie.

Oto europejska solidarność: trzymaj paszport pod ręką, a instynkt przetrwania zachowaj dla siebie.”

Źródło ilustracji i cytowanego tekstu: Marta Hawryszko, Facebook.

ILUSTRACJA nr 4. Stołycia stał po stronie OUN, przeciwko ukraińskim rodakom. Czy Unia Europejska naprawdę stoi po stronie narodu ukraińskiego? Węgry, wbrew Unii Europejskiej, stanę się „azylem” dla Ukraińców odmawiających służby wojskowej?

„Węgierski rząd poinformował UE, że nadal będzie chronić ukraińskich mężczyzn w wieku poborowym, sprzeciwiając się unijnej decyzji nakazującej inne postępowanie.

To posunięcie zakrawa na rewolucję.

Obnaża ono bowiem dość niewygodną różnicę między tymi, którzy autentycznie „stoją po stronie Ukrainy” – rozumianej jako jej LUDZIE – a tymi, którzy popierają jej skorumpowany, przestępczy reżim.

Reżim, który wbrew woli posyła mężczyzn z klasy robotniczej do „maszynki do mięsa”, podczas gdy od reszty Europy oczekuje się najwyraźniej oklasków, wymachiwania ukraińskimi flagami i nazywania tego solidarnością.

Węgry tymczasem dopuściły się aktu politycznej herezji: zasugerowały, że ukraińscy mężczyźni mogą być istotami ludzkimi, a nie tylko jednorazowym zasobem wojskowym.

Cóż za skandal!

Najwyraźniej niektórzy Ukraińcy wpadli na oburzający pomysł, że przysługują im prawa. Ba, nawet prawa człowieka. Oraz – przygotujcie się na tę rewolucyjną koncepcję – prawo do przeżycia.

Tymczasem Kijów wolałby, aby ci „zbiegli niewolnicy” wrócili na wyznaczone im stanowiska w „maszynce do mięsa”.

Jak śmieli uciec? Jak śmieli wybrać życie zamiast stania się kolejną statystyką?

Węgry pokazują, że możliwe jest inne podejście.

A być może najbardziej ponurym żartem jest to, że we współczesnej Europie ochronę życia Ukraińców można najwyraźniej uznać za akt buntu przeciwko tym, którzy mienią się obrońcami Ukrainy.

Oto europejska solidarność: flagi są niebiesko-żółte, przemówienia wspaniałe, a do drobnego druku może być dołączony bilet w jedną stronę do okopów.”

Źródło ilustracji i cytowanego tekstu: Marta Hawryszko, Facebook.

ILUSTRACJA nr 5. „Masz świetne wyczucie parodii, Marto”, napisał pod wpisem na Facebooku pewien internauta. Czytając, pamiętajcie, to jest parodia. Czy my, tutaj w Polsce, także jesteśmy gotowi na „wszelkie ofiary”, byle to były ofiary ukraińskie? Fedir Stołycia był zapewne na takie ofiary „gotowy”. A my – będziemy solidarni z Fedorem, czy raczej z Martą Hawryszko?

„Przeczytałam więc „plan pokojowy” Honczarenki i mam jedną zdecydowaną odpowiedź: absolutne NIE dla kapitulacji!

Żadnych negocjacji z odwiecznym wrogiem Ukrainy – Moskwą. Musimy przygotować się na długą walkę. Pokój nie nadejdzie szybko.

Tak, zginą kolejne miliony. I jestem w pełni gotowa ponieść tę ofiarę.

Ludzie starsi i dzieci mogą zamarznąć zimą – na to też jestem gotowa.

Wszystko to oczywiście z perspektywy USA.

Bo jak wiadomo, nikt nie kocha Ukrainy tak żarliwie, jak emigranci, którzy bezpiecznie przebywają tysiące mil od wszelkich konsekwencji.

Tylko granice z 1991 roku. Ani jednego ustępstwa wobec wroga. Walka do ostatniego Ukraińca!

Sława Ukrainie! – i oby nigdy nie padło mi Wi-Fi, gdy żądam od innych, by znosili apokalipsę!”

Źródło ilustracji i cytowanego tekstu: Marta Hawryszko, Facebook.

Kto nie wierzy, że ukraińscy nacjonaliści w latach 1956-1957 z premedytacją rozpoczęli ponowne usuwanie Polaków z terenu tzw. „Zakerzonia”, niech przeczyta dokumenty archiwalne. Chodzi o „docenienie” roli zbrodniarzy z SB OUN. Roli odgrywanej w tych „rugach ukraińskich”.

DOKUMENT ARCHIWALNY nr 1.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 49-51. Maszynopis w języku polskim. Sprawozdanie kwartalne za okres od dnia 1.01.1959 do dnia 31.03.1959 r. z 27.03.1959 r.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 49. Strona 3.

„[…]

W takich miejscowościach jak Dwernik, Chmiel i Zatwarnica przybyło kilkanaście rodzin ukraińskich z ziem zachodnich na osiedlenie. Niektórzy zostali zatrudnieni jako robotnicy leśni, inni prowadzą własne gospodarstwa rolne. Stan ich nie został do dnia dzisiejszego uregulowany jako prawni właściciele. Na tymże terenie obserwujemy coraz to dalszy przyjazd osadników. Mimo robionych im trudności w dalszym ciągu bezwzględnie przyjeżdżają. Wynika, że mają niewątpliwie określony cel. Mimo proponowania im innych miejscowości na osiedlenie, nie reflektują. Zresztą twierdzą, że oni muszą być na tamtejszym terenie. Dla przykładu może posłużyć wypowiedź Kucyj Wasyla, zamieszkałego w Chmielu, byłego członka bandy UPA, który jest bardzo zaangażowany w osiedleniu, mówiącym że Ukraińcy przyjeżdżający na ten teren nie mogą gdzie indziej być, a muszą pozostać na terenie Dwernika i Chmiela, bo takie mają zadanie.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 50. Strona 4.

„ […]

Wspomniany sieje zamęt wśród ludności polskiej, nastawia pozostałych Ukraińców, aby pisali do odpowiednich władz państwowych i partyjnych, że Polacy na zatrudnionych stanowiskach dokonują nadużyć. Mimo sprawdzania tych faktów przez kompetentne czynniki fakty nadużyć nie potwierdzają się. Równocześnie poważne nieporozumienia istnieją pomiędzy Tokarczykiem Janem, Ukraińcem zamieszkałym w Zatwarnicy, a leśniczym Golanem Czesławem, którego oskarża o nadużycia. Fakty również nie potwierdzają się, doprowadza to tego, że Polacy zatrudnieni na tamtejszym terenie zamierzają wyjechać. Jest to forma, która zmierza do opuszczenia przez Polaków tamtejszego terenu, a ludność ukraińska winna objąć stanowiska.

Zresztą wypowiedź Ukraińca Stolica Bazylego zamieszkałego w Chmielu, może być potwierdzeniem tego stanu rzeczy. Który oświadczył, że budynki, które znajdują się w pobliskich gromadach należą do nas i nikt ich nie może zajmować. Robotnicy leśni, którzy przybyli na prace sezonowe i zamieszkali w budynkach PGR-u. Na interwencję Kucyja Wasyla i Stolicy Bazyli, aby ci opuścili budynki, z terenu Chmiela wyjechali, nie chcąc się narazić na nieprzyjemności. Sam Stolica Bazyli samowolnie dokonał włamania do budynków PGR-owskich i zajął bezprawnie mieszkanie. Zresztą zamiary postawione sobie w poprzednim okresie przez Kucyj Wasyla w zasadzie w tej chwili są realizowane. Oczywiście, pod inspiracją Kabłasz Stefana, byłego członka bandy UPA, zamieszkałego w województwie koszalińskim, który co pewien czas przyjeżdża na ten teren i daje nastawienie, co dalej robić.

[…]

Jak już zaznaczono, w ostatnim okresie daje się zauważyć prawie codziennie przyjazd Ukraińców, którzy starają się uzyskać z jakichkolwiek instytucji, że są zatrudnieni, to im ma umożliwić powrót z ziem zachodnich”

DOKUMENT ARCHIWALNY nr 2.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 52-58. Maszynopis w języku polskim. Sprawozdanie za drugi kwartał 1959 r. z 26.06.1959 r.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 52. Strona 1.

„[…]

W prowadzonej sprawie ewidencyjno-obserwacyjnej na obywatela Kucyj Wasyl, zamieszkały w Chmielu, jako na byłego członka bandy UPA. Ostatnio uzyskane materiały wskazują, że posiada z okresu swej działalności w bandzie UPA zachowaną broń, na terenie powiatu leskiego. Poza tym utrzymuje kontakt z byłem członkiem UPA z tutejszego terenu obywatelem Kabłasz Stefanem, zamieszkałym obecnie na terenie województwa koszalińskiego. Na terenie Chmiela zamieszkuje również Stolica Bazyli, który przybył z zachodu. Zebrane materiały wskazują, że brat jego był s SB, występujący pod pseudonimem „Prut”. Sam wspomniany ma posiadać nielegalnie broń. Stolica Bazyli, będąc w miesiącu kwietniu 1959 r. na terenie ziem zachodnich, wypowiadał się, że na tutejszym terenie odnalazł już trzy bunkry i wie jeszcze o jednym, w którym znajduje się broń. Te dane pochodzą ze źródeł agenturalnych, które przesłał nam zachód.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 53. Strona 2.

„Najdobitniej o ich nacjonalistycznym stosunku do ludności polskiej świadczy ostatni fakt, jaki miał miejsce w miesiącu maju 1959 r. Pomiędzy wspomnianymi, a jednym z górali, którzy są na wypasie owiec, powstała sprzeczka, do której sprowokował sam Kucyj. W czasie tej sprzeczki Kucyj i Stolica wypowiadali się, że wyrżną i wystrzelają Polaków, to jest ich ojcowizna, domy, które budowali, i to do nich należy, a nie do kogo innego, i do tego nikt nie ma prawa. Przy czym w niemożliwy sposób prowadzili swoje wywody pod adresem władz powiatowych. A nawet posuwali się do tego, że wybiorą delegację spośród siebie, i wyjadą do Warszawy, i tam złożą odpowiednie zażalenie w tej sprawie, co też uczynili. […]

W różnorodny sposób prowokacyjny starają się zakłócać stosunki między ludnością polską w ten sposób, aby to później przeistoczyć, że jest to wina Polaków, i że istotnie Polacy stwarzają ten nacjonalizm w stosunku do mniejszości narodowych. W tym wypadku nie bez winy są i Polacy, że pewne swoje przewrażliwienie mają na tym tle. Nie mniej jednak za tę sytuację, jaka tam panuje, trzeba stwierdzić, ponoszą winę sami Ukraińcy. Zresztą posiadane materiały świadczą i o tym, Kucyj zastraszał przyjezdnych robotników do prac leśnych, czy też furmanów, że oni tu nie mają nic do szukania, i że prace tę oni będą sami wykonywali. Efekt z tego taki, że ludzie ci w obawie przed nimi nie przyjmują w ogóle pracy, a wyjeżdżają, na skutek czego brak rąk do pracy, tak poszukiwanych w warunkach ustrzyckich. […]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 54. Strona 3.

„[…] Pokładają nadzieje, że wyzwolenie może im przynieść, jako Ukraińcom, armia Niemiec zachodnich. […] przejawiają nacjonalistyczny stosunek do ludności polskiej, wyrażający się w tym, że jest to ich ziemia, o którą walczyli, że będą jeszcze mordować Polaków, itp. […] Potoczny Mikołaj, będąc na terenie ZSRR, tuż przed odjazdem, do Polski, dokonał morderstwa na Łukowicz Dmytrze, którego rodzina zamieszkuje w Teleśnicy.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 55. Strona 4.

„Powyższe dane wymagają głębszego rozpracowania. Trzeba stwierdzić, że ta grupa osób swoim szantażem i pogróżkami spowodowała do tego, że Polacy wyprowadzili się z Teleśnicy. A w związku z tym, pogłębił się i pogłębia obustronny nacjonalizm. Ze strony Ukraińców jest raczej ta tendencja, ażeby jak najwięcej ściągnąć starych mieszkańców w opuszczone przez nich tereny w latach 1947-1951 r.

[…]

Stwierdza się, że działalność ta, tak na terenie Dwernika, Chmiela i Zatwarnicy, Teleśnicy, Ropienki i Stankowej, działalność ta prowadzona jest jedną i tą samą metodą, uwidacznia to się przede wszystkim złowrogim nastawieniem do ludności polskiej, zastraszania o mającej nastąpić takiej sytuacji zbrodniczej, jaką prowadzono w latach 1945-1947 r. na tutejszych terenach. Obserwuje się szerokie kontakty z byłymi działaczami UPA i skazanymi za swą działalność na kilka lat więzienia, a obecnie przebywającymi na wolności, a zamieszkali na terenach ziem zachodnich. Równocześnie stwierdza się, że są tendencje i czynione są próby organizowania broni. Występujący obustronny nacjonalizm wynika stąd, że ludność ukraińska z wyżej wspomnianych miejscowości dąży do zapewnienia sobie ściągnięcia z zachodu jak największej ilości ludności ukraińskiej na tutejszy teren.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 56. Strona 5.

„Z tego też względu wychodzą różnego rodzaju pogróżki pod adresem ludności polskiej, aby w ten sposób zmusić ludność polską do opuszczenia zajmowanych przez nich mieszkań, czy też zabudowań gospodarczych.

Należy dodać, że te szykany, zastraszania do pewnego stopnia znalazły swoje odbicie, ponieważ kilka rodzin opuściło już zajmowane przez nich gospodarstwa, i takie tendencje nadal istnieją. W związku z tym zaostrza się obustronny nacjonalizm. […]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 57. Strona 6.

„[…] Z całości zebranych materiałów wynika, że Jurczyszyn Jan wybijający się na czoło w działalności nacjonalistycznej pragnie wspólnie z pozostałymi przygotować grunt do bliżej nieokreślonych wystąpień na wskutek trzeciej wojny, pokładając nadzieje, że wyzwolenie może im przynieść jako Ukraińcom armia Niemiec Zachodnich.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 58. Strona 7.

„[…] […]”

DOKUMENT ARCHIWALNY nr 3.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 61-66. Maszynopis w języku polskim. Sprawozdanie za trzeci kwartał 1959 r. z 25.09.1959 r.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 61. Strona 1.

„[…] W prowadzonej sprawie ewidencyjno obserwacyjnej założonej na obywatela Kucyj Wasyla, zamieszkałego w Chmielu, powiat Ustrzyki dolne, w chwili obecnej przedstawia on władze powiatowe w formie kompromitującej, wypowiada się wrogo, uzasadniając tym, że do chwili obecnej władze powiatowe nie udzieliły mu żadnej pomocy, i przez to samo pała do nich nienawiścią. Wypowiada się do naszego informatora, że on ma do niego pełne zaufanie, że nie posiada przed nim żadnych tajemnic, i tłumaczy mu, że on się jeszcze przyda Ukraińcom w przyszłości, lecz co to miało znaczyć, tego trudno powiedzieć, w każdym bądź razie, jak wynika z jego wypowiedzi, myśli coś robić na przyszłość.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 62. Strona 2.

„[…] W toku dalszego ustalenia stwierdzono, że na teren gromady Chmiela, powiat Ustrzyki Dolne, przybył były członek bandy UPA, bojówki SB, obywatel Stołyca Teodor, występujący pod pseudonimem „Prut”, który posiada własne konie, i jest zatrudniony jako wozak prywatny, do wywózki drewna z lasu.

Jak wynika z wypowiedzi kontaktu służbowego „Kozicki”, który zapodaje, że przeprowadził on rozmowę z obywatelem Kokoś Pawłem, zamieszkałym Terka, powiat Lesko, który jest pracownikiem Kopalnictwa Naftowego Rajskie, to mu oświadczył, że będąc jednego dnia w gromadzie Chmiel, powiat Ustrzyki Dolne, gdzie rozpoznał byłego członka bandy UPA, którym jest obywatel Stołyca Teodor, podając równocześnie jego pseudonim, pod którym występował biorąc aktywny udział w bandzie UPA.

Między innymi słowami zapodał, że ten obywatel Stołyca Teodor wymordował rodzinę Gankiewiczów, która uprzednio zamieszkiwała w Terce, powiat Lesko, oświadczając, że był naocznym świadkiem, jak on prowadził ich na rozstrzelanie, i w obecnej chwili może on wskazać dokładne miejsce, w którym zostali wymordowani.

W dalszej rozmowie powiedział, że wiele innych faktów może zapodać odnośnie działalności wymienionego, lecz aby tym człowiekiem ktoś się zainteresował.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 63. Strona 3.

„Nie inaczej wygląda sprawa na terenie Dwernika, powiat Ustrzyki Dolne, gdzie zamieszkuje obywatel Kucyj Jan, Wisłocki Stefan, którzy również wywodzą się z narodowości ukraińskiej, a są powiązani z wyżej wymienionymi Ukraińcami, ci natomiast starają się za wszelką cenę pozyskiwać Polaków, czego dowodem jest, że w skład tego środowiska wciągnęli obywatela Michalec Leona, zamieszkałego w Dwerniku, który w chwili obecnej wypowiada się, że on, chociaż jest Polakiem, jednak woli trzymać kontakt z Ukraińcami, a nie z Polakami.

Jak wynika z uzyskanych materiałów, to obywatel Michalec Leon zagroził swojej żonie, aby nie mówiła nic Milicji odnośnie spraw ukraińskich, w wypadku, gdy się dowie, to wypędzi ją z domu. Czego dowodem jest, że wymieniony przez nich został im podporządkowany, o czym świadczą wypowiedzi jego żony, która wypowiada się do kontaktów służbowych, że jej mąż ma coś z Ukraińcami, ponieważ stale przebywa u obywateli Kucyj Jana, Wisłockiego Stefana do późnej pory nocnej. A gdy go pyta, co tam tak długo robił, to odpowiada jej, że słuchali radia.

[…]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 64. Strona 4.

„[…] wypowiadał się do naszego informatora, że obecnie Ukraińcy mają większe prawa jak Polacy i są lepiej traktowani, bo mogą szybciej uzyskać pożyczkę na zagospodarowanie […] W dniu 18.08.1959 r. uzyskano notatkę służbową, że przed rozprawą sądową, która odbyła się, gdzie zasiadł na ławie oskarżonych obywatel Basarab Jan, który był sądzony za pobicie swej żony Paraski Basasarab, przed rozprawą wymieniona, będąc zdenerwowaną, mówiła do swoich świadków, że ona dlatego tak długo do Polski nie wracała ze Związku Radzieckiego, do swojego męża Basarab Jana, gdyż wie wiele rzeczy o jego popełnionych morderstwach na Polakach, i ona, gdy będzie chciała, to jego jeszcze za to też posadzi”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 65. Strona 5.

„W tym czasie, gdy usłyszał, że ona na niego w ten sposób wypowiada się, podszedł do niej, udając pokorę, mówiąc, że będzie z nią już żył, przepraszając ją, aby na rozprawie sądowej odwołała swoje zeznania, co wymieniona na rozprawie uczyniła, to znaczy odmówiła zeznania.

[…]

działalność na terenie Ropienki, Stankowej, Dwernika i Chmiela jest jedna i ta sama metoda, uwidaczniająca się w zastraszaniu Polaków, lecz to się odbywa w bardzo umiejętny i delikatny sposób, aby przez to samo uzyskać wolne budynki mieszkalne dla swoich starych mieszkańców, którzy zostali wysiedleni [przesiedleni!] w okresie akcji „W”.

Mają również nawet takie fakty miejsce, że gdy przyjedzie jedna rodzina z narodowości ukraińskiej legalnie, to do siebie przyjmują drugą rodzinę nielegalnie, i meldują ich jako krewnych, względnie znajomych, lokatorów na pobyt czasowy, a w późniejszym okresie pozostają na pobyt stały. Przez takie kombinacje starają się oni o nasiedlenie swoich ludzi, aby ich było więcej niż Polaków na tutejszym terenie. Przez takie wystąpienia ludność narodowości polskiej nie osiedla się, gdyż z dnia na dzień Ukraińców jest coraz to więcej, zatrudniają się jako pracownicy leśni na pobyt okresowy.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 66. Strona 6.

„Wyżej opisane fakty wskazują na to, że wroga działalność nacjonalistyczna ze strony narodowości ukraińskiej w poszczególnych środowiskach na terenie naszego powiatu jest prowadzona jedną i tą samą metodą. […]”

DOKUMENT ARCHIWALNY nr 4.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 67-68. Maszynopis w języku polskim. Meldunek specjalny z 21.10.1959 r.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 67. Strona 1.

„[…] Referat Służby Bezpieczeństwa Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Ustrzykach Dolnych prowadzi sprawę ewidencyjno-obserwacyjną na byłego członka bandy UPA na tutejszym terenie w latach 1945-1947 obywatela Wasyl Kucyj, zamieszkałego w Chmielu, powiat Ustrzyki Dolne. Wspomniany, za swoją działalność skazany był na dożywotnią karę więzienia, a następnie zmniejszono mu na 15 lat, a następnie w 1957 roku został całkowicie zwolniony, i przybył na tutejszy teren z całą rodziną.

W trakcie realizacji nakreślonego planu w tej sprawie uzyskano materiały następującej treści. Kucyj w prowadzonych rozmowach często wspomina, że Ukraińcy dobrze robili, że mordowali Polaków, że jako Ukraińcom wyrządzono im krzywdę przez wysiedlenie [przesiedlenie!] na zachód. Wobec tego czuje wielki żal i wrogość do Polaków.

[…]

jako Ukraińcy dążyli i dążą do wywalczenia innej Ukrainy, a nie takiej, jaka ona jest w Polsce i w ZSRR. […]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 68. Strona 2.

„[…] Sam wespół z innymi dąży do ściągnięcia jak największej ilości Ukraińców z zachodu na tutejszy teren, aby w ten sposób zapewnić sobie większość w terenie. Stwierdzić należy, że jest on skłonny do prowadzenia działalności nacjonalistycznej […]”

DOKUMENT ARCHIWALNY nr 5.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 70-75. Maszynopis w języku polskim. Sprawozdanie za czwarty kwartał 1959 r. z 21.12.1959 r.

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 70. Strona 1.

„[…] […]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 71. Strona 2.

„[…]

W prowadzonej sprawie ewidencyjno-obserwacyjnej na Kucyj Wasyla, zamieszkałego w Chmielu, powiat Ustrzyki Dolne jako na byłego członka bandy UPA oraz skazanego na 15 lat więzienia, a w 1957 r. zwolnionego. W trakcie realizacji nakreślonego planu operacyjnych przedsięwzięć w tej sprawie uzyskano materiały następującej treści.

Kucyj w prowadzonych rozmowach często wspomina, że Ukraińcy dobrze robili, że mordowali Polaków, że jako Ukraińcom wyrządzono im krzywdę przez wysiedlenie [przesiedlenie!] na zachód. Wobec tego czuje wielki żal i wrogość do Polaków.

[…]

jako Ukraińcy dążyli do wywalczenia innej Ukrainy, a nie takiej, jaka ona jest w Polsce i w ZSRR.

[…] Sam wespół z innymi dąży do ściągnięcia jak największej ilości Ukraińców z zachodu na tutejszy teren, aby w ten sposób zapewnić sobie większość w terenie. Również lubi skłócać między sobą ludność polską i ukraińską, z czego w późniejszym czasie stwarza się obustronny nacjonalizm”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 72. Strona 3.

„[…] Z analizy działalności na obecnym etapie wynika, że jako były członek bandy UPA jest skłonny do prowadzenia działalności nacjonalistycznej, w każdej nadarzającej się okazji, oraz w odpowiedniej sytuacji. […]

W prowadzonej sprawie agenturalno-śledczej na autora pisanych wrogich anonimów, do morderstwa włącznie. Anonimy te pisane były do Gołębiowski Tadeusza. […]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 73. Strona 4.

„[…] […]”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 74. Strona 5.

„Środowisko to w ostatnim kwartale bieżącego roku wzmogło nienawiść do osiedleńców z terenu województwa krakowskiego narodowości polskiej, których różnym szykanami zmuszają do opuszczania zajętych przez nich gospodarstw ukraińskich. Takie nieporozumienia powstają nawet na tle, jeśli dzieci się pobiją między sobą, to dochodzi do takich rozmiarów, że prowadzą się na drogę sądową. Tu należy dodać, że inicjatorami tego są Ukraińcy. W tym wypadku nie bez winy są również i Polacy, którzy swoim niewłaściwym postępowaniem, przewrażliwieniem z okresu grasujących band UPA na tutejszym terenie mają uprzedzenia do tej narodowości, co przyczynia się do zaostrzenia obustronnego nacjonalizmu.

[…]

jako Ukraińcy pokładają swe nadzieje, że wyzwolenie może im przynieść armia Niemiec Zachodnich.

[…]

przejawiają złowrogi stosunek do ludności polskiej, a przede wszystkim do byłych robotników PGR, którzy zajęli gospodarstwa poukraińskie. Na skutek różnych pogróżek i szantaży w stosunku do tych osiedleńców jako Polaków, rodziny te opuściły zajęte przez nich gospodarstwa. Ostatnio Dragan i Podkalicki wypowiadają się, że oni, jako Ukraińcy, nie powinni w ogóle rozmawiać po polsku, a po ukraińsku. Zdarzają się i takie przypadki, że Dragan, przychodząc do mieszkania Podkalickich, mówi „Sława Ukrainie”.

[…]

nie chcą dopuścić do osiedlania się ludności polskiej.”

IPN Rz 00377/4 t. 11 = IPN Rz 072/1, t. 129, k. 75. Strona 6.

„Jak zresztą wypowiadają się, że Polacy nie mają tu nic do szukania, to jest ich ziemia, o którą walczyli.

[…]

Od chwili wzmożenia działalności Ukraińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego wzmogła się i działalność kontaktów z ludnością wysiedloną [przesiedloną!] na zachód. A zatem szykany do osiedleńców narodowości polskiej, aby w ten sposób zmusić ich do opuszczenia zajętych przez nich gospodarstw poukraińskich. Do pewnego stopnia to się m udaje, że niektóre rodziny już wyjechały, i panuje tendencja do dalszego z rezygnowania z zajętych przez nich gospodarstw. Na miejsce tych osób sprowadzają osoby objęte akcją „W” z zachodu.

[…]

Jak już wspomniano wyżej, działalność na terenie Ropienki idzie w tym kierunku wśród poszczególnych Ukraińców, aby zmusić ludność nasiedloną do zrezygnowania z zajętych przez nich gospodarstw.”

Sympatycy Stowarzyszenia Suozun

(https://www.facebook.com/20531316728/posts/10154009990506729/)